เสียงสะท้อนจากโคลนตม

แสงตะวันลับขอบฟ้าที่ปลายนาหยาดเหงื่อไหลนองหน้าเปื้อนดินดำแบกความหวังที่พังทลายลงทุกค่ำบนเส้นทางที่ตอกย้ำความเหลื่อมล้ำของคนจนรองเท้าแตะคู่เก่าเดินย่ำไปบนทางฝุ่นรอยเท้าที่หมุนวนอยู่กับหนี้สินที่ท่วมท้นกี่ปีแล้วที่ต้องทน ก้มหน้ามองแต่ดินไม่เคยได้ยินเสียงของคนข้างล่างที่ถูกลืม

ในเมืองหลวงที่ตึกสูงเสียดฟ้ามีชีวิตที่ถูกตีราคาด้วยเศษเงินคนเดินดินกินข้าวแกงยังต้องเผชิญความเย่อหยิ่งของคนเดินบนพรมแดงเราสร้างตึก สร้างถนน สร้างอนาคตแต่กลับอดมื้อกินมื้อในความมืดมิดใครกันหนอที่ขีดเขียนลิขิตชีวิตให้คนทำงานหนักต้องมีจุดจบที่เจ็บปวด

เสียงตะโกนจากลำคอที่แห้งผากความหวังที่พังพินาศในกรงขังของความกลัวเราจะยืนหยัดด้วยสองมือที่มัวหมองท่ามกลางแสงไฟที่ส่องไม่ถึงหัวใจคน

ชีวิตที่เหลืออยู่ คือการต่อสู้ที่ไม่มีวันจบแด่คนตัวเล็กตัวน้อยที่ถูกกดทับจนเกือบสลบเราไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นเบี้ยล่างให้ใครแม้จะถูกเหยียบย่ำ แต่หัวใจยังไม่ตายจะขอเป็นเสียงสะท้อนจากโคลนตมถึงฟ้าที่เฝ้ามองดูความระทมของคนข้างล่าง

ความยุติธรรมที่หายไปในกล่องกระดาษกฎหมายที่ถูกฟาดลงบนคอคนจนคนรวยทำผิดกลับรอดพ้นอย่างน่ายลคนจนขโมยขนมกลับต้องติดคุกจนตายนี่หรือคือความเท่าเทียมที่พูดถึงหรือเป็นเพียงคำนึงที่ใช้หลอกคนให้หลงเชื่อความจริงถูกปิดตายด้วยคำลวงที่เหลือเฟือทิ้งให้เราเผชิญกับความมืดมิดเพียงลำพัง

หากความตายคือจุดหมายปลายทางของคนสู้เราขอยืนหยัดอยู่จนลมหายใจสุดท้ายไม่ก้มหัวให้ใคร ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตาที่โหดร้ายเราคือเมล็ดพันธุ์ที่ฝังอยู่ในดินที่จะเติบโตขึ้นมาท้าทายอำนาจที่มืดดำ

ชีวิตที่เหลืออยู่ คือการต่อสู้ที่ไม่มีวันจบแด่คนตัวเล็กตัวน้อยที่ถูกกดทับจนเกือบสลบเราไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นเบี้ยล่างให้ใครแม้จะถูกเหยียบย่ำ แต่หัวใจยังไม่ตายจะขอเป็นเสียงสะท้อนจากโคลนตมถึงฟ้าที่เฝ้ามองดูความระทมของคนข้างล่าง

วันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไรไม่มีใครรู้แต่เราจะสู้ด้วยวิญญาณที่เหลืออยู่ของคนกล้าลูกหลานเราจะไม่ต้องก้มหน้าในแผ่นดินที่หยาดเหงื่อเราสร้างมากับมือจงจำไว้ว่าความจริงจะปรากฏในสักวันแม้ต้องแลกด้วยวันคืนที่แสนยาวนานเราจะเดินหน้าต่อไปในเส้นทางที่ขรุขระเพราะความหวังคือสิ่งเดียวที่ไม่มีใครพรากไป

เสียงเพลงยังคงดังก้องในใจจากทุ่งนาสู่เมืองใหญ่ที่ไร้แสงดาวเราจะยังคงอยู่... เราจะยังคงสู้...จนกว่าความยุติธรรมจะคืนกลับมา