Semento at Pangarap

Usok at alikabok sa kalsadang mainitBawat hakbang mabigat, bawat hininga’y paitMakinig ka, hindi lang ito basta salitaIto ang buhay na nakaukit sa bawat kalsada

Gising bago sumikat ang haring araw sa langitBitbit ang pangarap na sa bulsa ay nakapikitDaan-daang jeepney, usok na kulay aboSa gitna ng trapik, ang puso ko ay di hihintoNakita ko ang bata, nagtitinda ng sampaguitaHabang ang iba sa gusali, nakaupo sa kutaHindi pantay ang timbang ng buhay sa lansanganMay kumakain ng marangya, may nagtitiis sa kangkunganAng semento ay saksi sa bawat pagkadapaNgunit sa bawat sugat, may tapang na nagbabaga

Ito ang tibok ng lungsod, hindi matatawaranSa gitna ng hirap, tayo ay lalabanItaas ang kamao, huwag kang susukoSa mundong mapanlinlang, tayo ang magbabagoIto ang ating kwento, sa bawat paghingaSa gitna ng dilim, tayo ang magiging tala

Tingnan mo ang paligid, ang daming nagtatagoSa likod ng mga maskara, ang totoo ay naglalahoSabi nila, magsikap ka para sa iyong kinabukasanPero bakit ang hagdan, laging may humaharang sa daan?Hindi ito reklamo, ito ay pagpuna sa sistemaNa ang mahirap ay laging nasa ilalim ng temaNgunit ang aking pluma ay matalas na sandataBabagtasin ang bukas, kahit pa maging abalaHindi tayo susuko sa agos ng kasinungalinganDahil ang tunay na lakas ay nasa ating pagkakilanlan

Hindi sapat ang pangarap kung walang gawaKailangang tumayo, kailangang magpakitaSa bawat pagpatak ng pawis, may pag-asaSa bawat pintig ng puso, may himig ng hustisyaHuwag kang matakot, huwag kang lilingonAng bukas ay atin, simulan natin ngayon

Ito ang tibok ng lungsod, hindi matatawaranSa gitna ng hirap, tayo ay lalabanItaas ang kamao, huwag kang susukoSa mundong mapanlinlang, tayo ang magbabagoIto ang ating kwento, sa bawat paghingaSa gitna ng dilim, tayo ang magiging tala

Ramdam mo ba?Ang init ng kalsada, ang lamig ng gabiTayo ang bumubuo sa kwentong itoHindi matatapos, magpapatuloyLaban lang.Laban lang.Tayo ang bukas.