รวงข้าวรอวันกลับ

แดดรำไรทาบลงบนผืนนาหยาดเหงื่อไหลรินชโลมกายาทิ้งบ้านเกิดเมืองนอนจากมาฝากความหวังไว้กับเมืองใหญ่ที่แสนไกลเงาตึกสูงบดบังดวงดาวใจเจ้ากรรมยังคงเฝ้าคอยวันคืนเก่ากี่ปีแล้วที่จากบ้านเรามองดูดาวที่เมืองหลวงช่างเหงาจับใจ

คิดถึงรวงข้าวสีทองที่เคยเกี่ยวคิดถึงกลิ่นดินยามฝนพรำลงมาคนไกลบ้านยังคงฝันถึงวันกลับมาซบลงที่ตักแม่จ๋าให้หายเหนื่อยล้าดวงใจแม้ชีวิตจะสู้จนตัวตายแต่หัวใจยังคงเป็นของทุ่งนาจะเก็บเงินทองส่งกลับคืนบ้านนาให้พ่อแม่ได้ยิ้มหน้าบานชื่นใจ

เมืองฟ้าอมรช่างดูวุ่นวายผู้คนมากมายแต่กลับอ้างว้างเดียวดายเหลือเพียงเสียงแคนในใจที่คอยเตือนให้จำว่าเราคือลูกชาวนาคนหนึ่ง

คิดถึงรวงข้าวสีทองที่เคยเกี่ยวคิดถึงกลิ่นดินยามฝนพรำลงมาคนไกลบ้านยังคงฝันถึงวันกลับมาซบลงที่ตักแม่จ๋าให้หายเหนื่อยล้าดวงใจแม้ชีวิตจะสู้จนตัวตายแต่หัวใจยังคงเป็นของทุ่งนาจะเก็บเงินทองส่งกลับคืนบ้านนาให้พ่อแม่ได้ยิ้มหน้าบานชื่นใจ

รอวันนั้น... วันที่แสงตะวันทอประกายที่บ้านเฮา... ที่บ้านของเฮา