เงาที่คุ้นเคย

ในคืนที่ดาวดูไกลตาเหลือเพียงฉันกับเงาที่คุ้นเคยลมพัดผ่านเบาๆ เหมือนจะถามถึงใคร

ไฟถนนที่ส่องลงบนทางเดินสะท้อนภาพเดิมที่ไม่มีเธออยู่ตรงนี้แก้วใบเดิมที่วางทิ้งไว้ตรงที่เก่ายังคงมีรอยจางๆ ของความทรงจำที่หายไปฉันเดินวนอยู่ในความเงียบที่คุ้นชินพยายามจะลืมทุกสิ่งที่เคยมีร่วมกัน

แค่อยากรู้ว่าเธอยังคิดถึงกันบ้างไหมหรือเป็นแค่ฉันที่ปล่อยใจให้ไหลไปตามทางที่ไม่มีเธอเดินเคียงข้างเหมือนวันวาน

เพราะรักที่ให้ไปมันไม่มีวันย้อนคืนเหมือนฝนที่ตกในใจให้ชุ่มฉ่ำแต่หนาวสั่นได้แต่เฝ้ามองภาพเธอในความฝันที่เลือนลางไม่เคยจะจางหายไปจากใจดวงนี้เสียทียังคงวนเวียนอยู่ที่เดิม แม้จะรู้ว่าไม่มีวันเป็นจริง

เสียงเพลงที่เคยฟังด้วยกันในรถตอนนี้กลับกลายเป็นความเหงาที่บาดลึกมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นเมืองที่ยังคงหมุนไปไม่มีใครหยุดรอใครในโลกที่วุ่นวายฉันยังคงติดอยู่กับคำลาที่เธอบอกไว้ในวันที่ทุกอย่างจบลงโดยไม่มีคำอธิบาย

เพราะรักที่ให้ไปมันไม่มีวันย้อนคืนเหมือนฝนที่ตกในใจให้ชุ่มฉ่ำแต่หนาวสั่นได้แต่เฝ้ามองภาพเธอในความฝันที่เลือนลางไม่เคยจะจางหายไปจากใจดวงนี้เสียทียังคงวนเวียนอยู่ที่เดิม แม้จะรู้ว่าไม่มีวันเป็นจริง

หากเวลาหมุนย้อนไปได้อีกครั้งฉันจะกอดเธอไว้นานกว่านี้จะไม่ปล่อยให้มือเราต้องห่างไกลแต่ในเมื่อความจริงมันไม่ใช่แบบนั้นฉันคงต้องยอมรับว่าเธอคือความทรงจำที่งดงามที่สุด

เพราะรักที่ให้ไปมันไม่มีวันย้อนคืนเหมือนฝนที่ตกในใจให้ชุ่มฉ่ำแต่หนาวสั่นได้แต่เฝ้ามองภาพเธอในความฝันที่เลือนลางไม่เคยจะจางหายไปจากใจดวงนี้เสียทียังคงวนเวียนอยู่ที่เดิม แม้จะรู้ว่าไม่มีวันเป็นจริง

แค่ความทรงจำที่ยังคงงดงามแม้เธอจะจากไปไกลแสนไกลฉันยังคงอยู่ที่เดิม... ในคืนที่เหงาใจแค่เธอกับฉัน... ในวันนั้นที่ไม่มีวันหวนคืนมาอีกแล้ว