ความหวังที่ปลายนา

แดดรำไรทอแสงลงตรงปลายนาเหงื่อที่ไหลรินมาเปียกเสื้อผ้าที่ซอมซ่อทิ้งบ้านเกิดเมืองนอนมาแสวงหาหนทางรอความหวังที่เฝ้าถักทอในเมืองหลวงที่กว้างไกลเงินตราที่ได้มาส่งกลับไปให้แม่ที่บ้านนาหวังให้ท่านสุขกายาไม่ต้องตรากตรำลำบากใจ

ลูกคนนี้ยังสู้อยู่ที่เดิมแม้ใจจะเริ่มอ่อนล้าคิดถึงรอยยิ้มของแม่ที่คอยชะเง้อรอคอยเวลาวันที่ลูกจะกลับไปหาพร้อมความหวังที่เต็มเปี่ยมใจท้องทุ่งนาสีทองยังคงเรียกหาให้คืนถิ่นกลิ่นดินกลิ่นหญ้ายังตรึงตราไม่เคยจางหายไป

เมืองฟ้าอมรช่างดูห่างไกลจากความจริงผู้คนมากมายแต่กลับอ้างว้างเหลือเกินในใจได้แต่แหงนมองดาวบนฟ้าที่เคยเห็นในวัยเยาว์หวังให้แสงดาวนำทางลูกกลับไปสู่รวงข้าวสีทอง

ลูกคนนี้ยังสู้อยู่ที่เดิมแม้ใจจะเริ่มอ่อนล้าคิดถึงรอยยิ้มของแม่ที่คอยชะเง้อรอคอยเวลาวันที่ลูกจะกลับไปหาพร้อมความหวังที่เต็มเปี่ยมใจท้องทุ่งนาสีทองยังคงเรียกหาให้คืนถิ่นกลิ่นดินกลิ่นหญ้ายังตรึงตราไม่เคยจางหายไป

รอวันนั้นให้ถึงวันที่ลูกกลับไปกอดแม่จะขอเป็นคนดูแลแม่จวบจนสิ้นลมหายใจกลับไปสู่อ้อมกอดของบ้านนาที่รักยิ่ง