รอยน้ำตาบนผืนนา

แดดรำไรทาบลงบนทุ่งกว้างรวงข้าวสีทองสั่นไหวตามแรงลมฉันแบกความหวังที่มันขื่นขมเดินตามทางฝุ่นที่คุ้นเคยมานานไกลออกไปคือเมืองที่แสงสีบังตาแต่ที่นี่คือนาที่พ่อเคยสร้างไว้เหงื่อหยดลงดินแลกกับลมหายใจกี่ปีที่ผ่านไป ยังคงรอวันฟ้าเปลี่ยนสี

รถไถคันเก่าจอดนิ่งสนิทสนิมเกาะกินเหมือนชีวิตที่อ่อนแรงไม่มีเงินก้อน ไม่มีใครมาแบ่งภาระที่แบกไว้หนักอึ้งในใจคนมองดูคันนาที่แห้งผากเป็นรอยแยกเหมือนความฝันที่แตกสลายไปทีละน้อยจะหันไปพึ่งใคร ในวันที่ต้องรอคอยน้ำตาที่ไหลรินปรอยๆ กลายเป็นเพื่อนคู่กาย

โอ้ชีวิตคนนาที่น่าสงสารต้องทนหิวทนทานเพื่ออยู่ไปวันๆความหวังริบหรี่เหมือนแสงดาวที่ไกลกันเมื่อไหร่หนอฝันนั้นจะเป็นจริงทิ้งบ้านเกิดมาเพื่อตามหาเงินตราแต่กลับมีเพียงรอยน้ำตาเป็นของที่ระลึกคิดถึงแม่ที่รอคอยด้วยความรู้สึกว่าลูกคนนี้ยังคงนึกถึงบ้านนา

เสียงขลุ่ยแว่วมาตามสายลมหนาวชวนให้ปวดร้าวเมื่อคราวคิดถึงบ้านข้าวกล่องมื้อเย็นที่กินมาเนิ่นนานกับข้าวเดิมๆ ที่ไม่มีรสชาติเหมือนใครอยากกลับไปกอดแม่ที่เฝ้ารอหน้าประตูอยากกลับไปดูต้นไม้ที่พ่อเคยปลูกไว้แต่โลกใบนี้มันช่างโหดร้ายเกินไปต้องทนสู้ต่อไป ถึงแม้ใจจะแหลกสลาย

เส้นทางชีวิตไม่ได้โรยด้วยกลีบดอกไม้ขวากหนามมากมายที่ต้องก้าวข้ามผ่านหยาดเหงื่อแรงงานที่เสียสละไปเนิ่นนานหวังเพียงสักวัน ชีวิตจะดีขึ้นกว่าที่เป็น

โอ้ชีวิตคนนาที่น่าสงสารต้องทนหิวทนทานเพื่ออยู่ไปวันๆความหวังริบหรี่เหมือนแสงดาวที่ไกลกันเมื่อไหร่หนอฝันนั้นจะเป็นจริงทิ้งบ้านเกิดมาเพื่อตามหาเงินตราแต่กลับมีเพียงรอยน้ำตาเป็นของที่ระลึกคิดถึงแม่ที่รอคอยด้วยความรู้สึกว่าลูกคนนี้ยังคงนึกถึงบ้านนา

ตะวันลับฟ้าไปอีกหนึ่งวันความหวังยังคงผูกพันอยู่ที่ปลายนาฝากลมบอกแม่ว่าไม่ต้องห่วงลูกยาจะรีบกลับมาหา... ในวันที่ฟ้าเป็นใจจะรีบกลับมาหา... ในวันที่ฟ้าเป็นใจ