ท่วงทำนองร่ายรำเงาใจ

สายลมพัดผ่านเงาไม้ที่ไหวเอนหยดน้ำค้างกระเซ็นบนกลีบดอกไม้ความเงียบเหงาที่ซ่อนอยู่ในใจเริ่มหมุนวนไปตามจังหวะของวัน

ในค่ำคืนที่ดาวพร่างพรายบนฟ้ากว้างฉันปล่อยใจให้ล่องลอยไปตามทางที่เคยฝันเหมือนท่วงทำนองที่ร่ายรำท่ามกลางแสงจันทร์เปลี่ยนความผูกพันให้กลายเป็นความหมายใหม่เพียงแค่หลับตาลงช้าๆ ในห้วงคำนึงสัมผัสถึงความอ้างว้างที่งดงามกว่าครั้งใดทุกความรู้สึกที่เก็บไว้ค่อยๆ ละลายไหลไปกับสายน้ำที่ไม่มีวันหวนคืน

เหมือนคำถามที่ไม่มีคำตอบเหมือนรอยร้าวที่ฝังอยู่ในความทรงจำแต่ในความสับสนที่วนเวียนซ้ำๆกลับพบความจริงที่งดงามในใจตนปล่อยให้มันเป็นไปตามครรลองท่ามกลางความว่างเปล่าที่โอบกอดเราไว้

ในค่ำคืนที่ดาวพร่างพรายบนฟ้ากว้างฉันปล่อยใจให้ล่องลอยไปตามทางที่เคยฝันเหมือนท่วงทำนองที่ร่ายรำท่ามกลางแสงจันทร์เปลี่ยนความผูกพันให้กลายเป็นความหมายใหม่เพียงแค่หลับตาลงช้าๆ ในห้วงคำนึงสัมผัสถึงความอ้างว้างที่งดงามกว่าครั้งใดทุกความรู้สึกที่เก็บไว้ค่อยๆ ละลายไหลไปกับสายน้ำที่ไม่มีวันหวนคืน

เหลือเพียงความเงียบงันที่แสนอ่อนหวานจางหายไปกับแสงแรกของวันใหม่ทิ้งไว้เพียงร่องรอย...ในความทรงจำที่เลือนราง