รอฝนกลางแดดจ้า

ในคืนที่ดาวเต็มฟ้า แต่ใจฉันกลับมืดมนมองไปทางไหน ก็เห็นแค่เงาของตัวเอง

เดินผ่านร้านเดิมที่เคยมานั่งด้วยกันกลิ่นกาแฟจางๆ ยังคงย้ำเตือนความหลังทุกมุมถนนที่เคยจับมือเดินเคียงข้างวันนี้เหลือเพียงแค่ฉัน ที่ยังคงยืนหลงทางลมพัดผ่านกาย เหมือนจะบอกว่าเธอจากไปไกลแต่ทำไมภาพจำในใจ มันยังชัดเจนไม่เคยจางหาย

พยายามจะลืมเท่าไร ยิ่งเหมือนยิ่งตอกย้ำลงไปในหัวใจที่มันอ่อนแอ เพราะรักที่ไม่มีทางเป็นไปได้ต้องทนเก็บไว้คนเดียว ในความเงียบงัน

ก็เพราะว่ารักเธอไปหมดใจ แต่เธอไม่เคยจะมองกลับมาเหมือนคนโง่ที่ยืนรอฝนกลางแดดจ้าเจ็บจนชินกับคำว่าเสียใจ แต่ก็ยังไม่ยอมถอดใจยังคงหวังว่าสักวัน เธอจะหันมามองคนคนนี้ที่ยืนรอเธออยู่ตรงนี้ เสมอมา

เสียงเพลงในเมืองเริ่มดังขึ้นอีกครั้งผู้คนมากมายต่างมีจุดหมายให้เดินไปแต่ฉันยังคงติดอยู่ในวังวนของความเหงาเหมือนนกที่บินหลงฝูง ในคืนที่ไม่มีแสงดาวอยากจะตะโกนออกไป ให้เธอนั้นได้รับรู้ว่าความรักที่ฉันมีให้เธอ มันมากมายเกินกว่าจะอธิบาย

ก็เพราะว่ารักเธอไปหมดใจ แต่เธอไม่เคยจะมองกลับมาเหมือนคนโง่ที่ยืนรอฝนกลางแดดจ้าเจ็บจนชินกับคำว่าเสียใจ แต่ก็ยังไม่ยอมถอดใจยังคงหวังว่าสักวัน เธอจะหันมามองคนคนนี้ที่ยืนรอเธออยู่ตรงนี้ เสมอมา

หากเวลาหมุนย้อนคืนกลับไปได้ฉันคงไม่ปล่อยให้ความรักของเราต้องจบลงแบบนี้แต่ในความเป็นจริง ที่มีแค่ฉันคนนี้ที่ยังฝันถึงเธอมันทรมานเหลือเกิน ที่ต้องอยู่กับความจริงที่ไม่มีเธอ

ก็เพราะว่ารักเธอไปหมดใจ แต่เธอไม่เคยจะมองกลับมาเหมือนคนโง่ที่ยืนรอฝนกลางแดดจ้าเจ็บจนชินกับคำว่าเสียใจ แต่ก็ยังไม่ยอมถอดใจยังคงหวังว่าสักวัน เธอจะหันมามองคนคนนี้ที่ยืนรอเธออยู่ตรงนี้ เสมอมา