Usok ng Kalsada

Usok at alikabok, sa kalsadang binabagtasMga matang nakapikit, sa katotohanang marahasPakinggan ang tibok, sa ilalim ng mga tulayDito sa lungsod, buhay ang laging alay

Sapit ng dilim, mga anino’y naglalakadBitbit ang pangarap, sa bulsang punit at hubadIsang platong kanin, pinagkakasya sa pamilyaHabang ang iba’y nagpapakasasa sa barya-baryang kaniyaTingnan mo ang paligid, mga pader na mataasPinaghihiwalay ang bukas, sa kahapong walang lunasPawis at dugo, puhunan sa bawat hakbangKahit ang sapatos ay butas, hindi titigil ang paghakbang

Ito ang kwento ng lansangan, hindi mabubura ng ulanSa gitna ng ingay, hanap ay kapayapaanHuwag kang titingin sa baba, taas ang iyong nooKahit na mapagod, mananatiling matatag ang pusoSa bawat pagbagsak, may aral na nakatagoTayo ang bumubuo, ng sariling ating mundo

Mabilis ang agos, parang trapik sa kalsadaAng mga pangarap, tila nalulunod sa kabaSikip ng mga eskinita, damang-dama ang initBawat kanto’y may kwento, ng pait at ng pilitHindi kailangan ng ginto, para maging hariSapat na ang dangal, sa bawat pagmamadaliKahit ang kapalaran ay tila bingi at bulagAng boses ng masa, hindi kailanman magpapadag

Hindi sapat ang salita, kailangan ng gawaSa mundong mapanghusga, huwag kang mawawalaIpunin ang lakas, sa bawat paghingaAng bukas ay sa atin, huwag kang mangambaTayo ang simula, tayo ang wakasSa bawat pagsubok, tayo ay lalabas

Ito ang kwento ng lansangan, hindi mabubura ng ulanSa gitna ng ingay, hanap ay kapayapaanHuwag kang titingin sa baba, taas ang iyong nooKahit na mapagod, mananatiling matatag ang pusoSa bawat pagbagsak, may aral na nakatagoTayo ang bumubuo, ng sariling ating mundo

Tuloy ang laban, kahit madilim ang daanAng liwanag ay darating, sa takdang panahonManatiling gising, manatiling matapangIto ang ating buhay, ito ang ating hantunganLaban lang.Laban lang.