เศษเสี้ยวของจักรวาล

แสงไฟที่ส่องลงมาบนทางเดินเดิมๆตึกสูงเสียดฟ้าที่บดบังดวงดาวจนมืดมิดฉันเดินก้าวไปในเมืองที่เต็มไปด้วยความเร่งรีบมองเห็นผู้คนมากมายแต่กลับรู้สึกโดดเดี่ยวเหลือเกินคำถามที่ค้างคาใจในวันที่ฟ้าเปลี่ยนสีเราต่างวิ่งตามความฝันหรือแค่หนีความจริงที่โหดร้าย

กำแพงที่ขวางกั้นระหว่างเรากับจุดหมายมันสูงเกินกว่าที่ใจดวงนี้จะปีนป่ายไปถึงกี่รอยแผลที่ต้องแลกมาเพื่อให้ได้ยืนในที่แห่งนี้กี่หยดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงบนพื้นดินที่แห้งแล้ง

ตะโกนออกไปให้สุดเสียงแม้ไม่มีใครได้ยินท่ามกลางกระแสลมที่พัดพาความหวังให้จางหายเรายังคงเป็นเพียงเศษเสี้ยวของจักรวาลที่แตกสลายแต่จะขอยืนหยัดด้วยหัวใจที่ยังเต้นแรงแม้โลกจะหมุนไปอย่างไม่เคยหยุดพักฉันจะยังคงสู้ต่อแม้ต้องเจ็บปวดเพียงลำพัง

ความทรงจำในวันวานที่เคยสดใสตอนนี้กลับกลายเป็นเพียงฝุ่นละอองที่ลอยล่องภาพสะท้อนในกระจกเงาที่ดูช่างแปลกตาคนเดิมที่เคยมีรอยยิ้มกลับกลายเป็นคนที่มีแต่รอยร้าวความจริงที่กระแทกเข้ามาในทุกๆ เช้าว่าชีวิตไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบอย่างที่ใครเขาบอกกัน

ตะโกนออกไปให้สุดเสียงแม้ไม่มีใครได้ยินท่ามกลางกระแสลมที่พัดพาความหวังให้จางหายเรายังคงเป็นเพียงเศษเสี้ยวของจักรวาลที่แตกสลายแต่จะขอยืนหยัดด้วยหัวใจที่ยังเต้นแรงแม้โลกจะหมุนไปอย่างไม่เคยหยุดพักฉันจะยังคงสู้ต่อแม้ต้องเจ็บปวดเพียงลำพัง

หากวันหนึ่งแสงไฟดับลงและทุกอย่างมืดมิดฉันจะยังคงจุดประกายในใจให้สว่างไสวไม่ยอมให้ความเหนื่อยล้ามากลืนกินตัวตนไม่ยอมให้ความมืดมนมาทำลายศรัทธาที่เหลืออยู่เพราะชีวิตคือการเดินทางที่ไม่มีวันสิ้นสุด

ตะโกนออกไปให้สุดเสียงแม้ไม่มีใครได้ยินท่ามกลางกระแสลมที่พัดพาความหวังให้จางหายเรายังคงเป็นเพียงเศษเสี้ยวของจักรวาลที่แตกสลายแต่จะขอยืนหยัดด้วยหัวใจที่ยังเต้นแรงแม้โลกจะหมุนไปอย่างไม่เคยหยุดพักฉันจะยังคงสู้ต่อแม้ต้องเจ็บปวดเพียงลำพัง

สู้ต่อไปจนกว่าลมหายใจจะหมดไปท่ามกลางเมืองที่ไม่มีวันหลับใหลฉันยังคงอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหนไม่ไปไหน