รวงข้าวรอคอย

แดดรำไรทอแสงสีทองบนท้องนาเหงื่อที่ไหลรินมาเปียกปอนแผ่นหลังจากบ้านนามาไกลใจยังคงฝังความหวังที่พังพินาศกลางเมืองใหญ่ตึกสูงเสียดฟ้าบดบังดวงตะวันใครจะไปรู้ว่าฉันนั้นคิดถึงเพียงใดปลายทางที่ฝันช่างดูเลือนลางห่างไกลเหลือเพียงหัวใจที่แบกรับความเหนื่อยล้า

โอ้เจ้าดอกคูนที่เคยบานริมรั้วบ้านเราป่านนี้คงเหงาเฝ้ารอคอยคนไกลกลับมาน้ำตาที่ตกในเมืองหลวงช่างดูไร้ค่าทำได้เพียงภาวนาให้ถึงวันคืนถิ่นฐานจะอดจะทนสู้ไปเพื่อรอวันนั้นให้พ่อแม่ได้สุขสันต์มีรอยยิ้มเบิกบานแม้เหนื่อยเพียงใดก็ยอมเพื่อคำว่าบ้านความฝันที่สานด้วยแรงกายของลูกคนจน

เสียงลมพัดผ่านทุ่งรวงทองในความทรงจำยังคงย้ำเตือนให้ฉันก้าวเดินต่อไปอย่าเพิ่งท้อแม้หนทางจะมืดมนเพียงใดแสงดาวรำไรยังคงนำทางให้ฉันถึงวันได้ดี

โอ้เจ้าดอกคูนที่เคยบานริมรั้วบ้านเราป่านนี้คงเหงาเฝ้ารอคอยคนไกลกลับมาน้ำตาที่ตกในเมืองหลวงช่างดูไร้ค่าทำได้เพียงภาวนาให้ถึงวันคืนถิ่นฐานจะอดจะทนสู้ไปเพื่อรอวันนั้นให้พ่อแม่ได้สุขสันต์มีรอยยิ้มเบิกบานแม้เหนื่อยเพียงใดก็ยอมเพื่อคำว่าบ้านความฝันที่สานด้วยแรงกายของลูกคนจน

รอวันคืนนา... รอวันคืนถิ่นรวงข้าวรอคอยให้ฉันกลับไปหัวใจยังฝากไว้ที่เดิม... ที่บ้านเรา