Alikabok sa Pagitan ng mga Gusali

Nakadungaw sa bintana, pinapanood ang ulanAng mga anino sa kalsada, unti-unting naglalahoDala ko ang bigat ng isang araw na walang patutunguhanHabang ang kape sa tasa ay nagiging malamig na sa paninginNaaalala ko pa ang mga tawa natin sa ilalim ng tulayBago pa tayo lamunin ng ingay ng lungsod na ito.

Hindi ko na mahanap ang sarili sa mga salaminTila ba ang bawat hakbang ay pabalik sa kawalan.

Hayaan mong tangayin ng hangin ang mga alikabokNg mga pangakong napako sa pagitan ng mga gusaliNaghahanap ng liwanag sa gitna ng makapal na usokSa mundong mabilis, tayo ay nananatiling nakatigilSa pagitan ng kahapon at ng bukas na hindi pa dumarating.

Ang mga kable ng kuryente ay tila mga ugat ng lunsodNagkakabuhol-buhol ang ating mga pangarap sa kisameWala nang saysay ang pagmamadali kung ang puso ay pagod naSapat na sa akin ang masilayan ang iyong ngiti sa dilimKahit na ang mundo ay unti-unting nagbabago ang kulayMananatili tayong nakakapit sa mga alaala ng tag-araw.

Hayaan mong tangayin ng hangin ang mga alikabokNg mga pangakong napako sa pagitan ng mga gusaliNaghahanap ng liwanag sa gitna ng makapal na usokSa mundong mabilis, tayo ay nananatiling nakatigilSa pagitan ng kahapon at ng bukas na hindi pa dumarating.

Hindi kailangang magmadali, hindi kailangang tumakboAng bawat pintig ay may sariling daloy at ritmoHayaan ang gabi na yakapin ang ating mga pagodDahil sa dulo ng lahat, tayo lang ang magkakilala.

Hayaan mong tangayin ng hangin ang mga alikabokNg mga pangakong napako sa pagitan ng mga gusaliNaghahanap ng liwanag sa gitna ng makapal na usokSa mundong mabilis, tayo ay nananatiling nakatigilSa pagitan ng kahapon at ng bukas na hindi pa dumarating.

Hayaan lang natin...Dahan-dahan lang...Sa pagitan ng mga gusali...Nakatigil...