เงาจันทร์เหนือลำน้ำเก่า

ลมพัดพาความหลังให้หวนคืนกลิ่นดอกแก้วยังคงรื่นในความฝันเงาจันทร์ทาบลงบนใจที่ไหวสั่นในค่ำคืนที่คืนวันหมุนวนไป

แสงดาวพร่างพรายบนฟ้ากว้างท่ามกลางความเงียบงันที่หวั่นไหวภาพเธอยังชัดเจนในห้วงดวงหทัยแม้เวลาจะผ่านไปเนิ่นนานเพียงใดเสียงเพลงแผ่วเบาที่เคยขับขานใต้แสงโคมสลัวในวันเก่ายังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำของเราประหนึ่งดั่งคำมั่นที่เคยให้กันไว้

โอ้ความรักเอย เหมือนดั่งสายชลที่ไหลผ่านไม่เคยหยุดนิ่งแม้นานเพียงไหนฝากใจไปกับลมที่พัดพาไปไกลให้ถึงคนทางนั้นที่ยังอยู่ในใจเสมอแม้โลกจะเปลี่ยนไปหมุนไปไม่หยุดยั้งแต่ความหลังยังคงงดงามดั่งภาพฝันรักที่เคยมีให้กัน จะคงอยู่ชั่วนิรันดร์ในใจดวงนี้ที่ยังคงเป็นของเธอ

ถนนสายเดิมที่เคยเดินเคียงคู่ในวันที่ท้องฟ้าดูสดใสเหลือเพียงความเหงาที่เข้ามาทักทายในยามที่สายลมพัดผ่านกายไปอยากย้อนเวลากลับไปในวันนั้นวันที่เราต่างมีกันและกันไม่ห่างหายแต่ความจริงที่พบเจอช่างเดียวดายเหลือเพียงรอยยิ้มที่จางหายไปกับตา

หากดวงดาราจะรับรู้ถึงความนัยโปรดช่วยนำพาใจไปบอกเธอว่าความคิดถึงที่มีนั้นล้นเอ่อเกินกว่าคำใดจะพรรณนาแม้หนทางจะยาวไกลเพียงใดความรักนี้ยังคงสว่างไสวในใจเสมอ

โอ้ความรักเอย เหมือนดั่งสายชลที่ไหลผ่านไม่เคยหยุดนิ่งแม้นานเพียงไหนฝากใจไปกับลมที่พัดพาไปไกลให้ถึงคนทางนั้นที่ยังอยู่ในใจเสมอแม้โลกจะเปลี่ยนไปหมุนไปไม่หยุดยั้งแต่ความหลังยังคงงดงามดั่งภาพฝันรักที่เคยมีให้กัน จะคงอยู่ชั่วนิรันดร์ในใจดวงนี้ที่ยังคงเป็นของเธอ

คืนวันจะผ่านไปเท่าไรใจดวงนี้ยังคงรอคอยด้วยความรักที่เต็มปรี่ในความเงียบงัน... ตลอดไป