นิทานในคืนที่ดาวไม่ชัดเจน

แสงไฟสลัวที่ปลายทางเดินเราต่างคนต่างเดินสวนกันไปเหมือนเงาที่เลือนหายในใจไม่เคยมีใครหยุดมองถนนสายเดิมที่เคยคุยกันวันนี้เหลือเพียงแค่รอยจางความทรงจำที่พยายามสร้างสุดท้ายก็เป็นแค่ฝุ่นละออง

ภาพวันวานที่ลอยวนเวียนเหมือนท้องฟ้าที่เปลี่ยนสีไปอยากจะรั้งให้หยุดตรงนี้แต่เวลาไม่เคยปรานีใคร

ในห้วงความฝันที่ไกลสุดตายังมีเธอที่ยืนอยู่ตรงนั้นแม้ความจริงจะเป็นเพียงควันที่สลายไปตามลมพัดผ่านปล่อยให้ใจได้ลอยละล่องในพื้นที่ว่างที่ไม่มีชื่อเรียกขานเก็บความเหงาไว้เป็นนิทานในคืนที่ดาวไม่เคยชัดเจน

หากย้อนเวลาไปได้อีกครั้งจะขอแค่เพียงได้พูดลาไม่ต้องมีคำถามที่ค้างคาปล่อยให้ทุกอย่างจบลงที่เดิม

ในห้วงความฝันที่ไกลสุดตายังมีเธอที่ยืนอยู่ตรงนั้นแม้ความจริงจะเป็นเพียงควันที่สลายไปตามลมพัดผ่านปล่อยให้ใจได้ลอยละล่องในพื้นที่ว่างที่ไม่มีชื่อเรียกขานเก็บความเหงาไว้เป็นนิทานในคืนที่ดาวไม่เคยชัดเจน

เหลือเพียงความเงียบที่โอบกอดในวันที่โลกหมุนไปอย่างช้าช้าทิ้งไว้เพียงแค่รอยน้ำตาที่หายไปกับลมเบาเบา