เสียงสะอื้นจากผืนดิน

แสงตะวันลับเหลี่ยมเขาที่บ้านนาหยาดเหงื่อไหลนองหน้าเปียกปอนดินรองเท้าคู่เก่าเดินย่ำบนรอยตีนที่ถูกเหยียบย่ำจนสิ้นความหวังดีกี่สิบปีที่รอคอยความยุติธรรมคำสัญญาที่ตอกย้ำเพียงลมปากคนตัวเล็กตัวน้อยต้องลำบากปากกัดตีนถีบซากความฝันพัง

มือหยาบกร้านจากการจับเคียวเกี่ยวรวงแต่ในกำมือกลับว่างเปล่าไร้ซึ่งผลความเหลื่อมล้ำขยายตัวจนมืดมนคนรวยล้นฟ้าบนความทุกข์ของชาวประชาใครจะฟังเสียงสะอื้นของดินแดนใครจะแทนความเจ็บช้ำที่ล้นปรี่เราต่างเป็นเพียงเบี้ยในกระดานที่มีถูกเขี่ยทิ้งเมื่อหมดค่าในสายตาใคร

ความอดทนมีขีดจำกัดเหมือนสายน้ำที่รอวันเอ่อล้นพังทลายความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้เงาของความตายกำลังจะเปิดเผยให้โลกได้เห็น

ตะโกนก้องฟ้าให้มันรู้ว่าเรายังมีลมหายใจไม่ใช่ทาสที่รอวันให้ใครมาตัดสินชะตารอยร้าวในใจจะหลอมรวมเป็นศรัทธาทวงคืนคุณค่าที่ถูกพรากไปจากมือเราเดินหน้าต่อไปด้วยสองเท้าที่มั่นคงแม้ทางจะยาวไกลจนมองไม่เห็นจุดจบแต่เลือดเนื้อนี้จะยืนหยัดไม่ยอมสยบในสมรภูมิชีวิตที่ไร้ความเป็นธรรม

ความโลภของคนบางคนช่างมหาศาลกัดกินผืนดินและสายน้ำให้เหือดหายเราต่างเป็นเจ้าของลมหายใจสุดท้ายอย่าปล่อยให้ใครมาขีดเขียนเส้นทางเดินไม้ซีกงัดไม้ซุงอาจจะหักลงแต่ถ้าไม้ซีกนับล้านรวมตัวเป็นป่าใหญ่พายุที่โหมกระหน่ำก็ทำอะไรไม่ได้ตราบใดที่ใจเรายังไม่ยอมแพ้พ่ายต่อโชคชะตา

ตะโกนก้องฟ้าให้มันรู้ว่าเรายังมีลมหายใจไม่ใช่ทาสที่รอวันให้ใครมาตัดสินชะตารอยร้าวในใจจะหลอมรวมเป็นศรัทธาทวงคืนคุณค่าที่ถูกพรากไปจากมือเราเดินหน้าต่อไปด้วยสองเท้าที่มั่นคงแม้ทางจะยาวไกลจนมองไม่เห็นจุดจบแต่เลือดเนื้อนี้จะยืนหยัดไม่ยอมสยบในสมรภูมิชีวิตที่ไร้ความเป็นธรรม

จงมองดูแววตาของผู้คนที่ยังคงหวังถึงวันฟ้าใหม่ที่สดใสไม่มีกำแพงใดขวางกั้นหัวใจที่ตัดสินใจจะก้าวข้ามความกลัวไปเสียที

ตะวันดวงเดิมจะส่องแสงใหม่ในวันพรุ่งเราจะร่วมกันผดุงความหมายของชีวิตแม้ต้องแลกด้วยหยาดเหงื่อและจิตวิญญาณเพื่อลูกหลานจะได้ไม่ต้องเดินบนทางที่ขรุขระเราจะไป... เราจะไป... ให้ถึงวันที่เป็นธรรมตราบที่ใจยังสู้... ตราบที่ยังหายใจอยู่