คนแปลกหน้าที่เคยผูกพัน

ในคืนที่ดาวดูเลือนลางท่ามกลางแสงไฟที่พร่ามัวมีเพียงเงาของฉันที่ยังคงรอรอคอยคำตอบที่ยังไม่ชัดเจน

มองออกไปที่ระเบียงห้องเดิมเห็นผู้คนเดินผ่านไปเหมือนไม่มีจุดหมายฉันยังคงติดอยู่ในวังวนของความเหงาที่เธอทิ้งเอาไว้ให้ฉันต้องเผชิญลำพังแก้วที่วางอยู่ข้างตัวยังคงว่างเปล่าเหมือนกับใจที่มันยังคงเฝ้าถามหา

กี่คืนแล้วที่ต้องฝืนยิ้มให้ตัวเองกี่ครั้งที่ต้องยอมรับความจริงที่มันเจ็บปวดว่าเธอไม่ได้อยู่ในสายตาของฉันอีกต่อไปแล้วแต่ทำไมใจมันยังไม่ยอมปล่อยวางเสียที

เพราะความทรงจำมันยังวนเวียนอยู่ตรงนี้แม้จะพยายามลบเท่าไรก็ยังไม่จางหายเธอคือความฝันที่ฉันไม่อยากตื่นมาพบความจริงว่าเราเป็นเพียงแค่คนแปลกหน้าที่เคยผูกพันปล่อยให้ความรักมันไหลไปตามกาลเวลาแม้รู้ว่าสุดท้ายไม่มีวันหวนคืนมา

ถนนสายเดิมที่เคยเดินเคียงข้างกันตอนนี้กลับกลายเป็นทางที่ฉันต้องเดินคนเดียวบทสนทนาที่เราเคยแบ่งปันในยามค่ำคืนเหลือเพียงความเงียบงันที่คอยย้ำเตือนใจฉันพยายามจะก้าวต่อไปให้ไกลจากเธอแต่ทุกย่างก้าวกลับดึงฉันให้จมดิ่งลงไปอีกครั้ง

เพราะความทรงจำมันยังวนเวียนอยู่ตรงนี้แม้จะพยายามลบเท่าไรก็ยังไม่จางหายเธอคือความฝันที่ฉันไม่อยากตื่นมาพบความจริงว่าเราเป็นเพียงแค่คนแปลกหน้าที่เคยผูกพันปล่อยให้ความรักมันไหลไปตามกาลเวลาแม้รู้ว่าสุดท้ายไม่มีวันหวนคืนมา

หากย้อนเวลากลับไปได้ในวันนั้นฉันจะกอดเธอไว้ให้นานกว่าเดิมไม่ต้องมีคำสัญญาใดๆ ที่ต้องรักษาขอแค่เพียงวินาทีที่เรายังรักกันแต่มันเป็นเพียงแค่การเพ้อฝันที่ไม่มีวันเป็นจริง

เพราะความทรงจำมันยังวนเวียนอยู่ตรงนี้แม้จะพยายามลบเท่าไรก็ยังไม่จางหายเธอคือความฝันที่ฉันไม่อยากตื่นมาพบความจริงว่าเราเป็นเพียงแค่คนแปลกหน้าที่เคยผูกพันปล่อยให้ความรักมันไหลไปตามกาลเวลาแม้รู้ว่าสุดท้ายไม่มีวันหวนคืนมา

คืนนี้ยังคงยาวนานเหมือนเดิมฉันยังคงรอคอยในที่ที่ไม่มีเธอหลับตาลงพร้อมกับความว่างเปล่าปล่อยให้ใจได้พักจากความทรงจำที่ยังคงตามหลอกหลอนแค่เพียงในคืนนี้...ให้ฉันได้ลืมเธอไปชั่วคราว