รวงข้าวที่รอคอย

ลมโชยแผ่วผ่านยอดหญ้าคาสั่นไหวเสียงขลุ่ยแว่วไกลจากปลายนาที่จากมาน้ำตาหยดลงบนผืนดินที่แห้งผากคิดถึงบ้านจังหนอ

จากทุ่งนาที่เคยไถเมื่อวันก่อนจำต้องจรเข้าเมืองหลวงที่กว้างใหญ่แบกความฝันใส่กระสอบมาด้วยใจหวังจะเปลี่ยนชีวิตให้ดีกว่าเดิมเหงื่อหยดลงบนถนนที่ร้อนระอุคนแปลกหน้าเดินสวนกันไม่หยุดหย่อนไม่มีใครมองเห็นความช้ำที่ซ่อนในใจที่อ่อนล้าของคนไกลบ้าน

มองดูดาวบนฟ้าที่ห่างไกลดวงเดียวกันกับที่เคยดูเมื่อวัยเยาว์แต่ที่นี่แสงไฟมันกลบเงาให้ใจเหงาได้แต่กอดตัวเองไว้

โอ้ทุ่งนาเอย ป่านนี้คงเขียวขจีพ่อแม่คงเฝ้ารอคนดีกลับไปหาเมืองหลวงนี้ช่างเย็นชาไร้เมตตามีเพียงหยาดน้ำตาที่รินไหลเป็นเพื่อนใจอยากกลับไปกอดรวงข้าวที่เคยเกี่ยวกลับไปตามทางเปลี่ยวที่เคยเดินกับใครต่อให้เหนื่อยสักเพียงไหนก็ยอมทนไปเพราะหัวใจมันอยู่ที่เดิม

เงินตราที่แลกมาด้วยความอดทนส่งกลับไปให้คนที่รอที่ปลายนาหวังให้รอยยิ้มของแม่นั้นคืนมาแม้ตัวจะล้าเพียงใดไม่เคยบ่นเสียงรถราวิ่งวุ่นวายไม่รู้จักหยุดแต่ในใจยังสะดุดกับเสียงนกกาที่เคยบินล้อลมอยู่บนท้องฟ้าเหนือพงหญ้าที่เคยวิ่งเล่นในวัยเยาว์

โอ้ทุ่งนาเอย ป่านนี้คงเขียวขจีพ่อแม่คงเฝ้ารอคนดีกลับไปหาเมืองหลวงนี้ช่างเย็นชาไร้เมตตามีเพียงหยาดน้ำตาที่รินไหลเป็นเพื่อนใจอยากกลับไปกอดรวงข้าวที่เคยเกี่ยวกลับไปตามทางเปลี่ยวที่เคยเดินกับใครต่อให้เหนื่อยสักเพียงไหนก็ยอมทนไปเพราะหัวใจมันอยู่ที่เดิม

อีกไม่นานหรอกหนา... จะคืนถิ่นจะกลับไปนอนหนุนหมอนดินที่ปลายนาฝากลมบอกคนทางนั้นอย่าเพิ่งลืมหน้าคนไกลบ้านคนนี้... ยังคิดถึงไม่เสื่อมคลาย