ความหมายที่หายไปในสายลม

แสงไฟที่ปลายถนนสั่นไหวในยามดึกมองดูเงาตัวเองที่ทิ้งตัวลงบนพื้นทางเดินความทรงจำที่เคยหอมหวานเริ่มเลือนลางเหมือนภาพถ่ายเก่าที่สีจางลงตามกาลเวลาเราต่างเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่เดินสวนกันในเมืองที่กว้างใหญ่แต่กลับอ้างว้างเหลือเกิน

มีคำถามมากมายที่ค้างอยู่ในใจว่าทำไมทุกอย่างต้องจบลงที่ความเงียบงันหรือเพราะเรากลัวที่จะเผชิญกับความจริงที่ว่าบางสิ่งไม่อาจย้อนคืนมาได้อีกแล้ว

ปล่อยให้คืนนี้หมุนไปช้าๆ ในความฝันเก็บเศษเสี้ยวความหลังไว้ในที่ที่ปลอดภัยไม่ต้องมีคำสัญญาหรือคำบอกลาใดๆแค่ปล่อยให้หัวใจได้พักผ่อนในความเหงาท่ามกลางผู้คนนับล้าน ฉันยังคงค้นหาความหมายที่หายไปในสายลมที่พัดผ่าน

เสียงรถไฟไกลๆ ดังแว่วมาในอากาศเหมือนจังหวะหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะเดิมเราต่างสะสมบาดแผลไว้ใต้รอยยิ้มซ่อนความเจ็บปวดไว้ไม่ให้ใครได้เห็นบางครั้งการได้อยู่กับตัวเองในความมืดก็เป็นวิธีเดียวที่จะได้ยินเสียงของความคิด

มีคำถามมากมายที่ค้างอยู่ในใจว่าทำไมทุกอย่างต้องจบลงที่ความเงียบงันหรือเพราะเรากลัวที่จะเผชิญกับความจริงที่ว่าบางสิ่งไม่อาจย้อนคืนมาได้อีกแล้ว

ปล่อยให้คืนนี้หมุนไปช้าๆ ในความฝันเก็บเศษเสี้ยวความหลังไว้ในที่ที่ปลอดภัยไม่ต้องมีคำสัญญาหรือคำบอกลาใดๆแค่ปล่อยให้หัวใจได้พักผ่อนในความเหงาท่ามกลางผู้คนนับล้าน ฉันยังคงค้นหาความหมายที่หายไปในสายลมที่พัดผ่าน

หากเวลาหยุดหมุนได้สักวินาทีฉันจะขอเก็บทุกรายละเอียดที่เคยมีก่อนที่แสงอาทิตย์จะมาเยือนในเช้าวันใหม่และลบเลือนทุกอย่างให้หายไปกับตา

ปล่อยให้คืนนี้หมุนไปช้าๆ ในความฝันเก็บเศษเสี้ยวความหลังไว้ในที่ที่ปลอดภัยไม่ต้องมีคำสัญญาหรือคำบอกลาใดๆแค่ปล่อยให้หัวใจได้พักผ่อนในความเหงาท่ามกลางผู้คนนับล้าน ฉันยังคงค้นหาความหมายที่หายไปในสายลมที่พัดผ่าน

สายลมพัดผ่านไป...ความเหงายังคงอยู่...แค่หลับตาลงช้าๆ...ในเมืองที่ลืมตื่น...