Bulong ng Ulan

Sa gitna ng usok at ingay ng gabiHinihintay ang paglipas ng bawat sandaliTila ba ang mundo ay humihinto sa hanginHabang ang alaala ay pilit kong kakapitin

Sementadong daan, walang katapusang lakadSa ilalim ng ilaw, mga anino ay nakalahadBitbit ang pagod sa bawat hakbang na mabigatNaghahanap ng pahinga sa mundong sapatAng boses ng kahapon ay bulong sa aking taingaDala ng amoy ng ulan sa tuyong lupaHindi makalimutan ang init ng yakap sa probinsyaNgayon ay napapalibutan ng bakal na kuta

Pikit-mata kong nilalasap ang bawat tibokSa dibdib na puno ng pangarap na nalulunokHindi man marinig ang awit ng mga ibonAng tibok ng puso ko ay may sariling panahon

Lipad ng kaluluwa sa gitna ng siyudadHinahanap ang landas na dati ay nilakadKahit malayo na ang narating ng mga paaAng pusong ligaw ay babalik din sa kalingaSumasayaw sa ilalim ng buwan at bituinSa mundong makabago, ikaw ang pipiliin

Tila mga kable ang nagdurugtong sa ating lahatSa mga screen na kumukutitap, tayo ay nakatali ng sapatNgunit sa likod ng mga code at mga numeroMay damdaming totoo, walang halong laroAng pag-ibig na dala ng hanging amihanAy mananatiling buhay sa gitna ng kaguluhan

Pikit-mata kong nilalasap ang bawat tibokSa dibdib na puno ng pangarap na nalulunokHindi man marinig ang awit ng mga ibonAng tibok ng puso ko ay may sariling panahon

Lipad ng kaluluwa sa gitna ng siyudadHinahanap ang landas na dati ay nilakadKahit malayo na ang narating ng mga paaAng pusong ligaw ay babalik din sa kalingaSumasayaw sa ilalim ng buwan at bituinSa mundong makabago, ikaw ang pipiliin

Huwag mong bitawan, ang sinulid ng kahaponKahit na ang agos ay pilit tayong itataponDito sa gitna ng ingay, tayo ang katahimikanTayo ang kwentong hindi mabubura ng panahon

Umuwi ka na, sa sariling yakapSa mundong hindi na kailangang mangarapDito sa gitna ng lahatTayo ay sapatTayo ay sapat...Pag-uwi...Pag-uwi...