ลมพัดเอาทรงจำลอย

แสงไฟที่ปลายถนนยังคงสั่นไหวบนทางเดิมที่ฉันเดินผ่านไปในคืนที่เงียบงันมองเห็นเงาของตัวเองทอดตัวลงบนพื้นปูนท่ามกลางความวุ่นวายที่ดูเหมือนจะหยุดหมุนลงตรงนี้คำพูดที่เคยเก็บไว้ยังคงวนเวียนในใจเหมือนภาพถ่ายที่ค่อยๆ เลือนหายไปตามกาลเวลา

เราต่างเป็นเพียงละอองฝุ่นในเมืองใหญ่ที่โคจรมาพบกันเพียงช่วงเวลาสั้นๆก่อนจะแยกย้ายไปตามทางที่เลือกไว้

ปล่อยให้ความทรงจำลอยไปกับลมที่พัดผ่านทิ้งเรื่องราวที่เคยงดงามไว้เบื้องหลังแม้วันนี้เราจะกลายเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่เดินสวนกันในความมืดมิดของค่ำคืนแต่ความรู้สึกที่เคยมีให้กันยังคงงดงามอยู่ในใจเสมอมา

เสียงเพลงที่คุ้นเคยยังคงดังแว่วมาเตือนให้ฉันนึกถึงวันที่เราเคยฝันร่วมกันบนดาดฟ้าที่มองเห็นท้องฟ้ากว้างไกลไม่มีใครรู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไรมีเพียงความเงียบเหงาที่คอยเป็นเพื่อนใจในวันที่โลกหมุนไปอย่างรวดเร็วเกินกว่าจะตามทัน

หากย้อนเวลากลับไปได้ฉันคงจะกอดความทรงจำนั้นไว้ให้แน่นกว่าเดิมแต่ในเมื่อทุกอย่างเป็นเพียงภาพฝันฉันก็ทำได้เพียงเก็บไว้ในส่วนลึกของหัวใจก่อนที่ความทรงจำจะจางหายไปกับแสงรุ่งอรุณ

ปล่อยให้ความทรงจำลอยไปกับลมที่พัดผ่านทิ้งเรื่องราวที่เคยงดงามไว้เบื้องหลังแม้วันนี้เราจะกลายเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่เดินสวนกันในความมืดมิดของค่ำคืนแต่ความรู้สึกที่เคยมีให้กันยังคงงดงามอยู่ในใจเสมอมา

เหลือเพียงความว่างเปล่าที่ค่อยๆ เติมเต็มท่ามกลางเมืองที่ยังคงหลับใหลในคืนที่ดาวไม่มีแสงฉันยังคงรอคอย... ในความเงียบงันแค่เพียงเศษเสี้ยวของเวลา... ที่เคยมีเรา