بہارِ گلستاں

مٹی دی خوشبو پکارے، دل دی لگی سداآیا اے وقتِ بہاراں، ہن خوشیاں دا اے دائرہ

سوہنی دھرتی دے ماتھے دا جھومر بن کے آئی اےگندم دیاں بالیاں نے ہس کے سانویں سر جھکائی اےمحنت دی کمائی دا رنگ، کھیتاں وچ بکھریاخوشحالیاں دا موسم، اج فیر ساڈے گھر آ گیا

آؤ رل مل کے جشن منائیے، خوشیاں دے گیت گائیےدھرتی دے اس پریم نگر وچ، پیار دے دیپ جلائیےساڈی مٹی، ساڈی شان، ایہو اے ساڈی پہچانرب دی رحمت وسدی ایتھے، خوشیاں دا ایہو اے جہان

کدی پریت دیاں گلاں، کدی ہجر دے فسانےسدا ایہو ای رہندے نے، زندگی دے ترانےبزرگاں دی دعاواں دا سایہ ساڈے سر تے اےمحبت دا ایہ رشتہ، ہر پل ساڈے در تے اے

تھرتھراؤندی اے فضا، جدوں ڈھول دی تھاپ وجدی اےروح اندر دی پیاس، ساقی دی نظر نال بجھدی اےعشق دا ایہ سفر، ہن کدی وی نہ رکے گاساڈا سر سوائے رب دے، کدی کہیں اگے نہ جھکے گا

آؤ رل مل کے جشن منائیے، خوشیاں دے گیت گائیےدھرتی دے اس پریم نگر وچ، پیار دے دیپ جلائیےساڈی مٹی، ساڈی شان، ایہو اے ساڈی پہچانرب دی رحمت وسدی ایتھے، خوشیاں دا ایہو اے جہان

خوشیاں دا ایہ کارواں، چلدا رہے سدامٹی دی خوشبو پکارے، دل دی لگی سداسدا، سدا، سدا...