วนเวียนไม่จาง

แสงไฟในห้องยังคงสลัวภาพวันเก่าๆ ยังคงวนเวียนไม่จางไปกลิ่นจางๆ ของความทรงจำที่เก็บไว้ในมุมหนึ่งของใจที่ยังไม่ลืมเราต่างคนต่างเดินบนเส้นทางที่ขนานไม่มีวันจะมาบรรจบกันได้เลย

มองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดมิดเห็นเพียงเงาของตัวเองที่สะท้อนกลับมาคำถามเดิมที่ค้างคาใจว่าเราเดินมาไกลแค่ไหนจากจุดเริ่มต้น

ท่ามกลางความเงียบงันในเมืองใหญ่ฉันยังคงตามหาเศษเสี้ยวของวันเวลาที่เคยมีเธออยู่ข้างกายในตอนนั้นแต่ทุกอย่างก็เลือนลางเหมือนฝันที่ตื่นมาแล้วพบว่าว่างเปล่าความรู้สึกที่ไม่อาจบอกใครเก็บไว้เพียงลำพังในค่ำคืนที่ยาวนาน

ถนนเส้นเดิมที่เคยเดินด้วยกันตอนนี้ดูแปลกตาไปกว่าที่เคยเป็นไม่มีเสียงหัวเราะหรือบทสนทนาเหลือเพียงความเหงาที่คอยปลอบประโลมบางทีการปล่อยให้มันเป็นไปอาจจะดีกว่าการพยายามรั้งเอาไว้

มองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดมิดเห็นเพียงเงาของตัวเองที่สะท้อนกลับมาคำถามเดิมที่ค้างคาใจว่าเราเดินมาไกลแค่ไหนจากจุดเริ่มต้น

ท่ามกลางความเงียบงันในเมืองใหญ่ฉันยังคงตามหาเศษเสี้ยวของวันเวลาที่เคยมีเธออยู่ข้างกายในตอนนั้นแต่ทุกอย่างก็เลือนลางเหมือนฝันที่ตื่นมาแล้วพบว่าว่างเปล่าความรู้สึกที่ไม่อาจบอกใครเก็บไว้เพียงลำพังในค่ำคืนที่ยาวนาน

หากเวลาหมุนย้อนกลับไปได้อีกครั้งฉันคงจะกอดความทรงจำนั้นไว้ให้แน่นกว่าเดิมไม่ต้องมีคำสัญญาหรืออนาคตที่ไกลตัวแค่มีเธอในตอนนี้ก็เพียงพอแล้วแต่ความจริงคือเราต่างโตขึ้นและต้องเรียนรู้ที่จะอยู่กับสิ่งที่เหลืออยู่

ท่ามกลางความเงียบงันในเมืองใหญ่ฉันยังคงตามหาเศษเสี้ยวของวันเวลาที่เคยมีเธออยู่ข้างกายในตอนนั้นแต่ทุกอย่างก็เลือนลางเหมือนฝันที่ตื่นมาแล้วพบว่าว่างเปล่าความรู้สึกที่ไม่อาจบอกใครเก็บไว้เพียงลำพังในค่ำคืนที่ยาวนาน

เหลือเพียงความเหงาที่ยังคงอยู่ในเมืองที่ไม่มีวันหลับใหลแค่ปล่อยให้มันผ่านไปเหมือนสายลมที่พัดพาความทรงจำให้จางหายไป...จางหายไป...