เงาในความว่างเปล่า

ในความมืดที่ไร้แสงดาวมีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นแผ่วเบาท่ามกลางผู้คนนับล้านที่เดินผ่านไปฉันยังคงมองหาใครสักคนในความว่างเปล่า

ถนนสายเดิมที่เคยเดินด้วยกันตอนนี้เหลือเพียงแค่เงาที่ทอดยาวกลิ่นไอฝนที่เพิ่งจางหายไปในคราวทิ้งความเหงาให้เกาะกินใจอยู่ลำพังถ้อยคำที่เคยสัญญาว่าจะมีกันวันนี้กลายเป็นเพียงฝุ่นละอองที่ลอยลมมองดูนาฬิกาที่หมุนไปอย่างไม่สบอารมณ์ปล่อยให้เวลาพาใจจมลงไปในห้วงคำนึง

แค่อยากรู้ว่าเธอเป็นอย่างไรในตอนนี้ยังคงคิดถึงเรื่องราวของเราอยู่บ้างไหมหรือว่าเป็นเพียงฉันที่ยังไม่ยอมถอนใจติดอยู่ในวังวนของความหลังที่ไม่เคยจาง

เพราะรักที่ให้ไปมันยังคงวนเวียนไม่ไปไหนแม้รู้ดีว่าสุดท้ายเธอคงไม่ย้อนคืนมาเปรียบดั่งสายน้ำที่ไหลไปไม่เคยหวนคืนหาทิ้งไว้เพียงความทรงจำที่บาดลึกในใจยังคงเฝ้ารอคอยท่ามกลางความเงียบงันหวังเพียงสักวันจะมีโอกาสได้พบกันใหม่

แสงไฟที่ส่องสว่างตามตึกสูงตระหง่านมองดูผู้คนรักกันช่างดูห่างไกลฉันยังคงก้าวเดินไปบนทางที่ไม่มีจุดหมายพยายามลบภาพเธอออกจากห้วงความคิดแต่ยิ่งพยายามเท่าไหร่ หัวใจยิ่งอ่อนล้าความจริงที่ว่าเธอหายไปมันช่างเจ็บปวดเหลือเกินไม่มีคำอธิบายใดๆ ที่จะพอมาเติมช่องว่างที่เธอทิ้งไว้ให้กลายเป็นแผลเป็น

เพราะรักที่ให้ไปมันยังคงวนเวียนไม่ไปไหนแม้รู้ดีว่าสุดท้ายเธอคงไม่ย้อนคืนมาเปรียบดั่งสายน้ำที่ไหลไปไม่เคยหวนคืนหาทิ้งไว้เพียงความทรงจำที่บาดลึกในใจยังคงเฝ้ารอคอยท่ามกลางความเงียบงันหวังเพียงสักวันจะมีโอกาสได้พบกันใหม่

บางครั้งฉันก็สงสัยว่าความรักคืออะไรทำไมมันถึงทำให้คนคนหนึ่งต้องแตกสลายได้มากมายขนาดนี้หยดน้ำตาที่ไหลรินในยามค่ำคืนที่แสนดีเป็นเพียงหลักฐานของความรักที่ฉันยังมีให้เธอแม้จะรู้ว่ามันไม่มีวันเป็นจริงแต่หัวใจดวงนี้ก็ยังคงไม่หยุดที่จะรักเธอ

เพราะรักที่ให้ไปมันยังคงวนเวียนไม่ไปไหนแม้รู้ดีว่าสุดท้ายเธอคงไม่ย้อนคืนมาเปรียบดั่งสายน้ำที่ไหลไปไม่เคยหวนคืนหาทิ้งไว้เพียงความทรงจำที่บาดลึกในใจยังคงเฝ้ารอคอยท่ามกลางความเงียบงันหวังเพียงสักวันจะมีโอกาสได้พบกันใหม่

ในความมืดที่ไร้แสงดาวฉันยังคงยืนรออยู่ที่เดิมรอคอยปาฏิหาริย์ที่อาจไม่มีวันมาถึงหลับตาลงพร้อมกับความทรงจำที่เหลืออยู่แค่เธอคนเดียวในใจเสมอมาตลอดไป