รอยจางบนกระจก

มองออกไปที่หน้าต่างบานเดิมในวันที่ฝนเริ่มโปรยปรายลงมาทิ้งร่องรอยไว้บนกระจกที่พร่ามัวเหมือนความทรงจำที่ฉันพยายามจะลืมกลิ่นดินหลังฝนยังคงชัดเจนในใจเหมือนภาพเธอที่ยังวนเวียนไม่ไปไหนแม้เวลาจะหมุนผ่านไปนานเท่าไรแต่ฉันยังคงติดอยู่ในวันนั้น

คำถามที่ค้างคาใจยังคงถามตัวเองในวันที่เงียบเหงาว่าหากวันนั้นเราไม่ปล่อยมือกันวันนี้ทุกอย่างจะเป็นอย่างไร

แค่เพียงเศษเสี้ยวของเวลาที่หมุนไปที่ทำให้เราต้องกลายเป็นคนไกลที่คุ้นเคยความรู้สึกที่ยังเก็บไว้ไม่เคยจางหายกลายเป็นเพียงภาพฝันที่เลือนลางไปทุกทีได้แต่หวังว่าลมพัดพาให้เธอได้รู้ว่าในใจฉันยังคงมีเธออยู่เสมอ

ท่ามกลางผู้คนนับหมื่นที่เดินผ่านไปไม่มีใครแทนที่เธอได้เลยสักคนความอ้างว้างที่โอบกอดฉันไว้ในคืนนี้คือความจริงที่ฉันต้องยอมรับและเข้าใจ

แค่เพียงเศษเสี้ยวของเวลาที่หมุนไปที่ทำให้เราต้องกลายเป็นคนไกลที่คุ้นเคยความรู้สึกที่ยังเก็บไว้ไม่เคยจางหายกลายเป็นเพียงภาพฝันที่เลือนลางไปทุกทีได้แต่หวังว่าลมพัดพาให้เธอได้รู้ว่าในใจฉันยังคงมีเธออยู่เสมอ

เหลือเพียงความเงียบงันในค่ำคืนที่แสนยาวนานปล่อยให้ทุกอย่างเลือนหายไปกับตาทิ้งไว้เพียงร่องรอยของหัวใจที่ยังคงเต้นอยู่เพียงลำพัง...