เงาในหยดฝน

ถนนเส้นเดิมที่คุ้นตาแสงไฟสลัวลับลาไปกับความมืดมิดกลิ่นฝนจางๆ ในอากาศที่เคยสนิทยังคงติดตรึงอยู่ในห้วงความคิดที่ว่างเปล่ามองดูเงาตัวเองบนกระจกที่ร้าวรานเหมือนทุกวันเวลาที่ผ่านไปช่างแสนยาวนาน

อยากจะหยุดเข็มนาฬิกาเอาไว้แค่นี้ก่อนที่ทุกอย่างจะเลือนหายไปในความทรงจำที่ฉันเคยสร้างขึ้นมาเองกับมือ

ปล่อยให้หัวใจล่องลอยไปตามกระแสลมท่ามกลางความอ้างว้างที่โอบกอดฉันไว้แม้จะรู้ว่าไม่มีวันย้อนคืนกลับไปแต่ยังคงเก็บภาพวันวานไว้ในใจดวงนี้ให้เป็นเพียงเศษเสี้ยวของความฝันที่สวยงาม

เหมือนคนหลงทางในเมืองที่กว้างใหญ่ไม่มีจุดหมายให้เดินไปนอกจากที่ตรงนี้ทุกอย่างที่เคยมี กลับเหลือเพียงความเงียบงันที่ค่อยๆ กัดกินหัวใจไปทีละน้อย

ปล่อยให้หัวใจล่องลอยไปตามกระแสลมท่ามกลางความอ้างว้างที่โอบกอดฉันไว้แม้จะรู้ว่าไม่มีวันย้อนคืนกลับไปแต่ยังคงเก็บภาพวันวานไว้ในใจดวงนี้ให้เป็นเพียงเศษเสี้ยวของความฝันที่สวยงาม

เหลือเพียงความว่างเปล่าในคืนที่ดาวไม่มีแสงหลับตาลงช้าๆท่ามกลางความเงียบที่แสนงดงาม