ทุ่งทองรอคอยคนไกล

แดดร่มลมตกที่ปลายนามองดูท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีทองฝากใจไปกับเมฆลอยล่องคิดถึงคนไกลที่จากบ้านนารถทัวร์คันนั้นพาน้องจากไปทิ้งความทรงจำเอาไว้ที่ใต้ชายคาทิ้งสัญญาที่เคยให้ไว้สัญญาว่าวันข้างหน้าจะกลับคืนรัง

ทำงานเมืองกรุงเหนื่อยไหมคนดีข้าวปลาอาหารมื้อนี้คงไม่ได้กินยังจำได้ไหมกลิ่นดินกลิ่นฟางเมื่อยามถวิลที่ริมลำคลองเราเคยหยอกเย้าพี่นั่งมองจันทร์ที่ส่องแสงลงมาหวังให้ลมพาใจพี่ไปหาเจ้าความเหงาจับจองจนใจมันเบากลัวคนทางนั้นจะลืมคำเดิม

กลับมาเถิดหนาแก้วตาของพี่นาที่เคยทำตอนนี้มันรอคอยเจ้าอย่าปล่อยให้พี่เหงาจนใจมันเศร้าทุ่งทองที่เคยมีเรามันดูเงียบงันคนบ้านนอกคอกนาตั้งตารอคอยหวังเพียงสักวันเจ้าจะหันหลังกลับมาอย่าปล่อยให้รักเราต้องกลายเป็นน้ำตาใต้แสงจันทร์ดาราพี่รอเจ้าคืน

เมืองฟ้าอมรอาจทำเจ้าเปลี่ยนแต่ความรักที่เพียรยังคงไม่จางต่อให้โลกหมุนไปไกลแสนไกลตามทางใจพี่ไม่ร้างยังคงรอคอยทางเดินที่เคยเดินด้วยกันรอยเท้ายังฝังอยู่ในใจไม่เคยถอยจะนานกี่ปีพี่ก็ไม่เคยน้อยในความรักที่คอยเฝ้าถนอม

กลับมาเถิดหนาแก้วตาของพี่นาที่เคยทำตอนนี้มันรอคอยเจ้าอย่าปล่อยให้พี่เหงาจนใจมันเศร้าทุ่งทองที่เคยมีเรามันดูเงียบงันคนบ้านนอกคอกนาตั้งตารอคอยหวังเพียงสักวันเจ้าจะหันหลังกลับมาอย่าปล่อยให้รักเราต้องกลายเป็นน้ำตาใต้แสงจันทร์ดาราพี่รอเจ้าคืน

ลมพัดรวงข้าวไหวเอนเสียงแคนยังคงบรรเลงเป็นเพลงรักพี่จะยังคงรอ... รอจนกว่าเจ้าจะกลับมากลับมาหา... บ้านนาที่รอเจ้าอยู่