ละอองฝุ่นในจักรวาล

แสงไฟที่ริมหน้าต่างเลือนลางไปทุกทีท้องฟ้าสีเทาหม่นกำลังกลืนกินความทรงจำฉันยืนมองเงาตัวเองที่ทอดยาวบนทางเดินเดิมเหมือนคนแปลกหน้าที่หลงทางในเมืองใหญ่ที่คุ้นเคยนาฬิกาบนผนังยังคงเดินไปอย่างเงียบเชียบขณะที่หัวใจฉันหยุดหมุนอยู่ที่วันเก่าๆ

มีเพียงความว่างเปล่าที่คอยโอบกอดในวันที่โลกหมุนไปโดยไม่ถามความสมัครใจฉันทำได้เพียงเก็บเศษเสี้ยวของเวลาที่ค่อยๆ ร่วงหล่นหายไปในอากาศ

ปล่อยให้มันล่องลอยไปกับสายลมที่พัดผ่านความเจ็บปวดที่ยังคงอยู่ใต้ความเงียบงันเราต่างเป็นเพียงละอองฝุ่นในจักรวาลที่กว้างใหญ่ที่พยายามจะไขว่คว้าหาความหมายในความว่างเปล่าแม้จะรู้ว่าทุกอย่างเป็นเพียงภาพลวงตาแต่ฉันยังคงเฝ้ารอคอยให้วันวานหวนคืนมา

กลิ่นจางๆ ของความทรงจำยังติดอยู่ที่ปลายนิ้วภาพรอยยิ้มของเธอที่เคยชัดเจนเริ่มเลือนหายเราต่างผลัดกันเข้ามาและจากไปตามกาลเวลาเหมือนใบไม้ที่ร่วงหล่นลงสู่พื้นดินโดยไม่มีคำลาไม่มีใครเป็นเจ้าของใครในเมืองที่วุ่นวายนี้เราแค่เดินสวนทางกันในความมืดมิด

มีเพียงความว่างเปล่าที่คอยโอบกอดในวันที่โลกหมุนไปโดยไม่ถามความสมัครใจฉันทำได้เพียงเก็บเศษเสี้ยวของเวลาที่ค่อยๆ ร่วงหล่นหายไปในอากาศ

ปล่อยให้มันล่องลอยไปกับสายลมที่พัดผ่านความเจ็บปวดที่ยังคงอยู่ใต้ความเงียบงันเราต่างเป็นเพียงละอองฝุ่นในจักรวาลที่กว้างใหญ่ที่พยายามจะไขว่คว้าหาความหมายในความว่างเปล่าแม้จะรู้ว่าทุกอย่างเป็นเพียงภาพลวงตาแต่ฉันยังคงเฝ้ารอคอยให้วันวานหวนคืนมา

หากย้อนเวลากลับไปได้อีกสักครั้งฉันจะกอดสิ่งที่หลุดลอยไปให้แน่นกว่าเดิมแต่ความจริงคือเราทำได้เพียงแค่มองดูสิ่งที่พังทลายลงต่อหน้าต่อตาทิ้งไว้เพียงความเงียบที่ดังที่สุดในใจ

ปล่อยให้มันล่องลอยไปกับสายลมที่พัดผ่านความเจ็บปวดที่ยังคงอยู่ใต้ความเงียบงันเราต่างเป็นเพียงละอองฝุ่นในจักรวาลที่กว้างใหญ่ที่พยายามจะไขว่คว้าหาความหมายในความว่างเปล่าแม้จะรู้ว่าทุกอย่างเป็นเพียงภาพลวงตาแต่ฉันยังคงเฝ้ารอคอยให้วันวานหวนคืนมา

เหลือเพียงความเงียบที่โอบล้อมฉันไว้ในคืนที่ดาวทุกดวงดูห่างไกลหลับตาลงช้าๆ ท่ามกลางความว่างเปล่าปล่อยทุกอย่างให้จางหายไปกับความมืดมิดจางหายไป...เหลือเพียงฉันที่ยืนอยู่ตรงนี้.