Anino sa Eskinita

Nakadungaw sa bintanang malaboBinibilang ang mga ilaw na unti-unting naglalahoAng ingay ng kalsada ay tila bumubulongSa mga pangarap kong sa hangin ay humahantongSuot ang lumang sapatos na may punit sa gilidNilalakad ang mga eskinita, pilit na kumakapit

Naalala ko pa ang lasa ng sorbetes sa dilaBago pa naging mabigat ang bawat paghingaDati ay laro lang ang lahat sa ilalim ng arawNgayon ay anino na lang ang aking natatanawAng mga pader na dati ay guhit ng krayolaNgayo’y puno na ng mga tanong na walang sagot, hala

Bakit nga ba ang bilis ng agos ng panahon?Tila ba tayo ay dahon na tinatangay ng kahaponHindi na mahanap ang daan pabalikSa mga sandaling ang puso ay hindi pa nananabik

Iwanan na natin ang bigat ng mundoSa gitna ng usok, tayo ay magtatagpoHayaan ang gabing yakapin ang ating mga pagodSa bawat pagpitik, sa bawat pag-usodHindi man malinaw ang bukas na daratingSapat na ang sandaling ikaw ay kapiling

Minsan ay gusto ko na lang huminto sa gitnaHayaan ang mga sasakyang lampasan ang aking kabaAng mga mukhang hindi ko kilala ay nagmamadaliHabang ako ay nakatigil, sa alaala ay nagbubunyiAng lungsod na ito ay malawak at mapaglaroNgunit sa loob ng dibdib, ako lang ang narito

Hindi na kailangang magpaliwanag sa dilimAng mga lihim natin ay sapat na para sa akinHuwag kang matakot kung ang lahat ay magbagoBasta’t ang pag-asa ay mananatiling totooIsang hakbang pa, isang hinga paMalapit na tayong makalaya

Iwanan na natin ang bigat ng mundoSa gitna ng usok, tayo ay magtatagpoHayaan ang gabing yakapin ang ating mga pagodSa bawat pagpitik, sa bawat pag-usodHindi man malinaw ang bukas na daratingSapat na ang sandaling ikaw ay kapiling

Sapat na ang sandaliSapat na ang mga bituin sa itaasHayaan ang gabiHayaan ang lahat ng lumipas