หยดน้ำตาพยานรัก

ถนนสายเดิมที่เคยเดินผ่านในยามค่ำคืนมองไปทางไหนก็เจอแต่ความเงียบงันที่กัดกินใจเศษเสี้ยวความทรงจำที่ทิ้งไว้ให้ฉันต้องคอยดูแลเหมือนคนหลงทางที่ไม่มีแม้แต่แสงไฟนำทาง

ยิ่งพยายามจะลบเลือนภาพเธอไปจากสายตายิ่งเหมือนยิ่งตอกย้ำให้รู้ว่าฉันไม่เคยลืมเธอได้เลยหัวใจมันเหนื่อยล้าเกินกว่าจะเดินต่อไป

จะกอดความช้ำนี้ไว้ให้นานที่สุดเท่าที่ลมหายใจยังมีจะเจ็บอีกกี่ครั้งก็คงไม่เท่าวันที่เธอเดินหนีไปปล่อยให้หยดน้ำตาเป็นพยานถึงความรักที่ไม่เคยสมหวังในโลกที่โหดร้าย ฉันยังคงยืนอยู่ตรงนี้เพื่อรอคอยเธอ

ตึกสูงเสียดฟ้าบดบังดวงดาวที่เคยส่องแสงผู้คนมากมายแต่ทำไมฉันกลับรู้สึกเดียวดายคำสัญญาที่เคยให้ไว้มันปลิวไปกับสายลมเหลือเพียงร่องรอยของความเสียใจที่ไม่มีวันจาง

จะกอดความช้ำนี้ไว้ให้นานที่สุดเท่าที่ลมหายใจยังมีจะเจ็บอีกกี่ครั้งก็คงไม่เท่าวันที่เธอเดินหนีไปปล่อยให้หยดน้ำตาเป็นพยานถึงความรักที่ไม่เคยสมหวังในโลกที่โหดร้าย ฉันยังคงยืนอยู่ตรงนี้เพื่อรอคอยเธอ

หากย้อนเวลากลับไปได้ จะไม่ยอมให้เธอจากไปไหนแต่ความเป็นจริงมันช่างเลวร้าย เกินกว่าที่ฉันจะรับไหวความรักที่พังทลาย กลายเป็นเพียงฝุ่นผงในอากาศ

จะกอดความช้ำนี้ไว้ให้นานที่สุดเท่าที่ลมหายใจยังมีจะเจ็บอีกกี่ครั้งก็คงไม่เท่าวันที่เธอเดินหนีไปปล่อยให้หยดน้ำตาเป็นพยานถึงความรักที่ไม่เคยสมหวังในโลกที่โหดร้าย ฉันยังคงยืนอยู่ตรงนี้เพื่อรอคอยเธอ

ยังคงรอเธออยู่ที่เดิมแม้รู้ว่าเธอไม่มีวันกลับมาทิ้งไว้เพียงความเงียบงัน... ในคืนที่อ้างว้างเหลือเพียงฉันกับใจที่แตกสลาย