ทะยานสู่ขอบฟ้า

แสงไฟที่พร่ามัว สั่นไหวในใจฉันคืนนี้ที่ยาวนาน เริ่มต้นด้วยความฝันปล่อยตัวและปล่อยใจ ไปกับจังหวะเดิม

เดินผ่านผู้คนมากมาย ในเมืองที่ไม่มีวันหลับความเหงาที่เคยกักขัง เริ่มจางหายไปกับความสับสนมองไปที่ขอบฟ้า เห็นประกายดาวที่ร่วงหล่นเราต่างเป็นเพียงเศษเสี้ยว ในวงล้อที่หมุนวน

หัวใจเริ่มเต้นแรง เหมือนโลกกำลังจะหยุดหมุนเสียงกระซิบข้างหู บอกให้ฉันลืมเรื่องวุ่นวายก้าวเท้าให้มั่นคง ก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลายเตรียมตัวให้พร้อม แล้วปลดปล่อยมันออกมา

ทะยานขึ้นไปให้สูง สุดขอบฟ้าที่เคยใฝ่ฝันความร้อนแรงในใจ สาดซัดมาพร้อมกับแสงจันทร์ไม่มีคำนิยาม มีเพียงเราที่เต้นรำไปกับวันในค่ำคืนที่แสนงดงาม

ถ้อยคำที่เคยเก็บไว้ กลายเป็นเสียงเพลงที่ก้องกังวานไม่มีรอยแผลเก่า ไม่มีเงาที่คอยรบกวนเราคือคนแปลกหน้า ที่มาพบกันในจังหวะที่ควรปลดเปลื้องความกลัวทิ้งไป ให้เหลือเพียงความทรงจำ

คืนนี้เราจะไปให้ไกล สุดขอบฟ้าที่ตาไม่เห็นในโลกที่หมุนไปข้างหน้า จะไม่มีใครต้องโดดเดี่ยวแสงดาวที่นำทาง จะทำให้เราได้พบทางเลี้ยวที่ซึ่งความรักจะเบ่งบาน ในใจของทุกคน

ปล่อยให้จังหวะนำพาปล่อยให้ความเงียบงันหายไปเพียงแค่สบตาโลกทั้งใบก็เป็นของเรา

ทะยานขึ้นไปให้สูง สุดขอบฟ้าที่เคยใฝ่ฝันความร้อนแรงในใจ สาดซัดมาพร้อมกับแสงจันทร์ไม่มีคำนิยาม มีเพียงเราที่เต้นรำไปกับวันในค่ำคืนที่แสนงดงาม

แสงไฟเริ่มจางลงแต่จังหวะยังคงอยู่ในใจขอบคุณค่ำคืนนี้ที่ทำให้เราได้เป็นตัวเองเพียงแค่เรา... ในคืนนี้