ทิ้งคันนาติดกรุงลวง

แดดรำไรทอแสงลงบนนาข้าวเหงื่อหยดพราวไหลรินบนหลังฉันจากบ้านนาจากทุ่งร้างห่างไกลกันความฝันนั้นมันไกลสุดสายตาเงินค่าจ้างรายวันมันไม่พอต้องถักทอความหวังในเมืองหลวงทิ้งท้องนาทิ้งคันนาที่ห่วงหวงมาติดบ่วงเมืองศิวิไลซ์ที่หลอกลวง

ตื่นแต่เช้าแข่งกับแสงตะวันรุ่งความยุ่งเหยิงในเมืองใหญ่ช่างโหดร้ายก้มหน้าทำตามคำสั่งจนตัวตายหัวใจพ่ายแพ้ให้กับความจนคิดถึงกลิ่นดินกลิ่นฟางยามหน้าเกี่ยวโดดเดี่ยวในห้องเช่าแคบๆ นี้อยากกลับไปกอดแม่ที่เฝ้าคอยทุกทีแต่หนี้สินยังคงมีเป็นพันธนาการ

ลูกชาวนาจากบ้านมาไกลแสนไกลแบกความหวังไว้ในใจที่บอบช้ำเมืองที่สวยงามกลับกลายเป็นถ้ำขังใจคนซื่อไว้ในความลวงหลอกอยากหันหลังคืนทุ่งนาบ้านเราไปกินข้าวกับน้ำพริกที่แม่เคยบอกความเจริญที่ไขว่คว้ามันกลับทำให้อกชอกน้ำตาตกในใจเมื่อคิดถึงบ้านนา

รถราวิ่งขวักไขว่ไม่เคยหยุดชีวิตมนุษย์หมุนไปตามแรงเงินใครจะรู้ว่าข้างในนั้นมันเผชิญกับความเหินห่างเหงาจับขั้วหัวใจเพื่อนร่วมงานต่างถิ่นต่างที่มาต่างคนต่างคว้าหาทางรอดของตนเราก็แค่เศษเสี้ยวของฝูงชนที่ปะปนอยู่ในเมืองที่ไร้เมตตา

อีกนานไหมที่ฝันจะเป็นจริงอีกกี่กิ่งไม้ที่ต้องหักลงกับมือรอวันที่ลมพัดหวนคืนกลับระบือให้ฉันได้รื้อฟื้นวิถีเดิมที่เคยมี

ลูกชาวนาจากบ้านมาไกลแสนไกลแบกความหวังไว้ในใจที่บอบช้ำเมืองที่สวยงามกลับกลายเป็นถ้ำขังใจคนซื่อไว้ในความลวงหลอกอยากหันหลังคืนทุ่งนาบ้านเราไปกินข้าวกับน้ำพริกที่แม่เคยบอกความเจริญที่ไขว่คว้ามันกลับทำให้อกชอกน้ำตาตกในใจเมื่อคิดถึงบ้านนา

แสงไฟที่สว่างไสวในเมืองนี้ไม่เคยมีความอุ่นเท่าแสงตะวันที่ทอลงบนทุ่งนาในทุกๆ วันที่ฉันเคยฝันจะกลับไปยืนเคียงข้างเธอ

ลูกชาวนาจากบ้านมาไกลแสนไกลแบกความหวังไว้ในใจที่บอบช้ำเมืองที่สวยงามกลับกลายเป็นถ้ำขังใจคนซื่อไว้ในความลวงหลอกอยากหันหลังคืนทุ่งนาบ้านเราไปกินข้าวกับน้ำพริกที่แม่เคยบอกความเจริญที่ไขว่คว้ามันกลับทำให้อกชอกน้ำตาตกในใจเมื่อคิดถึงบ้านนา

คิดถึงบ้านนา...รอวันกลับไป...ใต้แสงตะวันดวงเดิม...