กอดรวงข้าวที่จากมา

ลมพัดโชยมาพาใจให้หวนไห้กลิ่นโคลนสาบควายยังติดตรึงในหัวใจจากบ้านนามาไกลแสนไกลทิ้งรวงข้าวสีทองไว้ให้รอคอย

กี่ปีแล้วหนอที่จากจรจากทุ่งนามาสู้ชีวิตในเมืองฟ้าที่วุ่นวายเงินทองที่หาได้ยังไม่พอจะแบ่งขายส่งกลับไปให้แม่ที่รออยู่ปลายนาแสงไฟสว่างแต่ใจกลับมืดมนผู้คนมากมายแต่ทำไมรู้สึกเหงาจับตาก้มหน้าก้มตาทำงานไปตามชะตาหวังเพียงสักคราจะได้คืนถิ่นเดิม

มองดูเงาตัวเองในกระจกเงาที่ร้าวรานเห็นแววตาที่อ่อนล้าผ่านกาลเวลาคิดถึงเมนูแกงหน่อไม้ที่แม่เคยทำมาน้ำตาเจ้ากรรมก็พาลจะไหลริน

ฝากลมบอกฟ้าว่าลูกยังสู้ไม่ถอยแม้ความหวังจะลอยเลื่อนไปไกลแสนไกลทุ่งนาผืนน้อยยังคอยการกลับไปของลูกชายที่จากไกลมาตามหาฝันเหนื่อยนักก็พักพิงกับความหลังให้พลังใจยังคงอยู่ไม่ไหวหวั่นสักวันหนึ่งที่ชีวิตได้คืนวันจะกลับไปกราบแม่ที่บ้านนาของเรา

ฤดูกาลเปลี่ยนผ่านไปไม่เคยรอรวงข้าวคงเหลืองทองล้อลมพริ้วไหวความลำบากในเมืองหลวงที่ฝังใจเตือนให้รู้ว่าทางกลับบ้านยังอีกยาวไกลจะอดทนเก็บออมทุกหยาดเหงื่อเพื่อจุนเจือครอบครัวที่อยู่เบื้องหลังแม้ร่างกายจะอ่อนแรงและโรยรากำลังแต่ความหวังยังมีอยู่เต็มหัวใจ

ฝากลมบอกฟ้าว่าลูกยังสู้ไม่ถอยแม้ความหวังจะลอยเลื่อนไปไกลแสนไกลทุ่งนาผืนน้อยยังคอยการกลับไปของลูกชายที่จากไกลมาตามหาฝันเหนื่อยนักก็พักพิงกับความหลังให้พลังใจยังคงอยู่ไม่ไหวหวั่นสักวันหนึ่งที่ชีวิตได้คืนวันจะกลับไปกราบแม่ที่บ้านนาของเรา

บ้านนาที่รัก... ลูกจะกลับไปรออีกนิดนะแม่... ลูกจะกลับไปในวันที่ฝันเป็นจริง... จะกลับไปหาคืนสู่ทุ่งนา... บ้านเฮาที่รอคอย