Virane Kalbin Feryadı

Gönlümde fırtına eser gece boyu Hasretin kor gibi yakar sinemi Gözlerimde yaş, dudaklarımda dua Sensiz bu dünya boş bir rüya şimdi Yıldızlar söyler adını her şafakta Rüzgar taşır sesini uzak diyarlardan Aşkın ateşi söndü mü yüreğimde Küllerim savrulur sonbahar rüzgarında

Ey sevgili, dön gel şu virane kalbe Yokluğun hançer, saplanır her nefeste Geceler uzar, sabahlar karanlık Sensiz geçen günler zehir gibi tatlı Çiçekler solar bahçemde bir bir Güllerim diken, yapraklarım hüzün Bir selamın yeter diriltmeye beni Ama sen yoksun, kayboldun ufukta

Denizler ağlar kıyılarında dalgalar Dağlar inler rüzgarla birlikte Benim gibi âşıklar yanar durur Senin yolunu bekler her köşede Hatıralar zincir, bağlar beni esire Gülüşün yankısı kulaklarımda hâlâ Bir öpücük kadar uzak, o kadar yakın Hasretinle yaşar bu deli gönül

Ah sevgilim, ah bu acı ne büyük Yüreğim paramparça, kan revan Dön artık, doldur boşluğumu sen Yoksa solar giderim sonbahar yaprağı gibi Gecenin kucağında feryadım yükselir Ay şahit olsun aşkıma, yıldızlar duysun Sensiz geçen her an sonsuz bir çile Gel, kurtar beni bu ateşten, ey can Ey sevgili, ey ruhumun ilacı Yokluğunla ölürüm, varlığınla yaşarım Bir bakışın yeter söndürmeye yangını Dön gel, dön gel, bırakma beni böyle

Gönlümün efendisi, sultanı sensin Tahtın kurulu kalbimin en derininde Krallığım yıkıldı sensiz bu sarayda Yeniden taçlandır beni sevginle Rüzgarlar fısıldar adını her akşam Bulutlar ağlar yağmurla birlikte Benim acım diner mi bir gün bilmem Ama seni beklerim sonsuza dek

Hasretinle yanarım, sönerim yavaş yavaş Gönlümde sen varsın, hep sen, sadece sen Ah... ah... sevgilim... dön gel...