แรงงานพลัดถิ่น

ลมพัดโชยมาพาใจให้หวนไห้กลิ่นโคลนสาบควายยังติดตรึงในดวงจิตจากบ้านนามาไกลใจยังคงครวญคิดถึงมิ่งมิตรที่จากไปไกลแสนไกล

แสงตะวันลับขอบฟ้าที่ปลายนาฝากน้ำตาไว้กับรวงข้าวที่เหี่ยวเฉาหยาดเหงื่อแรงงานหลั่งรินลงบนพื้นดินเราหวังเพียงข้าวได้ราคาประทังชีวีจำต้องจากบ้านเกิดเมืองนอนมาหางานทำในเมืองฟ้าที่แสนมืดมนความหวังพังทลายลงในวังวนคนจนก็ยังเป็นคนอยู่วันยังค่ำ

มองดูดาวบนฟ้าไกลในคืนเหงาคิดถึงข้าวหม้อเก่าที่เคยหุงเสียงแม่เรียกกินข้าวใจยังคงพะวงอยากกลับไปอยู่ดงพงไพรบ้านเรา

โอ้ชีวิตคนจนต้องทนสู้ความอดสูมันบีบคั้นให้ใจสั่นจากทุ่งรวงทองมาเป็นแรงงานต้องทนทานกับความเหงาที่เข้ามาฝากลมพัดพาเอาความรักไปบอกแม่ว่าลูกแน่จะสู้ไม่หันหลังกลับแม้ความจนจะทำให้ใจต้องเจ็บช้ำนับแต่ใจยังคอยรับความหวังวันคืนดี

ในเมืองหลวงที่กว้างใหญ่ไร้ความหมายมีเพียงกายที่เหนื่อยล้ามาตามฝันตึกสูงเสียดฟ้าบังตะวันทุกคืนวันไม่มีแม้สักคนหันมามองกันเลยอยากจะกลับไปกอดคันไถให้ชื่นใจไม่ต้องทนไปกับใครที่หลอกลวงชีวิตที่เหลือขอเพียงได้หวนคืนดวงกลับไปควงตะเกียงเก่าที่บ้านนา

โอ้ชีวิตคนจนต้องทนสู้ความอดสูมันบีบคั้นให้ใจสั่นจากทุ่งรวงทองมาเป็นแรงงานต้องทนทานกับความเหงาที่เข้ามาฝากลมพัดพาเอาความรักไปบอกแม่ว่าลูกแน่จะสู้ไม่หันหลังกลับแม้ความจนจะทำให้ใจต้องเจ็บช้ำนับแต่ใจยังคอยรับความหวังวันคืนดี

แสงจันทร์ส่องทางให้ใจได้พักผ่อนจะขอวอนให้วันนั้นมาถึงไวไวกลับไปหาพ่อแม่ที่รอด้วยดวงใจจบสิ้นเสียทีหนอชีวิตที่จากเรือนกลับบ้านเรา... กลับบ้านเรา...