เศษเสี้ยวในเมืองใหญ่

แสงไฟที่ปลายถนนเริ่มเลือนลางทิ้งรอยจางไว้เพียงความว่างเปล่าบนทางเดินที่คุ้นเคยในวันเก่าเราต่างเป็นแค่เงาที่เดินสวนกันมองขึ้นไปบนฟ้าที่ไม่เคยเปลี่ยนสีมีเพียงความเหงาที่คอยปลอบใจคำพูดมากมายที่เก็บไว้ข้างในจะส่งไปถึงใครในคืนที่เงียบงัน

ความทรงจำยังคงวนเวียนไม่ไปไหนเหมือนภาพถ่ายที่ค่อยๆ เลือนหายไปตามกาลเวลาเหลือเพียงรอยยิ้มที่ยังติดตาในวันที่เราเคยมีกัน

ท่ามกลางผู้คนนับหมื่นที่เดินผ่านไปฉันยังคงตามหาเศษเสี้ยวของใจที่หายไปในเมืองใหญ่หวังเพียงสักวันจะมีลมพัดพาให้เราได้พบกันใหม่แม้รู้ดีว่าทุกอย่างเป็นเพียงแค่ฝันที่ไม่มีวันเป็นจริง

นาฬิกาที่หมุนไปอย่างเชื่องช้าตอกย้ำว่าเวลาไม่เคยรอใครปล่อยให้ความรักที่เคยสวยงามกลายเป็นเพียงหยดน้ำตาที่ไหลรินในใจ

ท่ามกลางผู้คนนับหมื่นที่เดินผ่านไปฉันยังคงตามหาเศษเสี้ยวของใจที่หายไปในเมืองใหญ่หวังเพียงสักวันจะมีลมพัดพาให้เราได้พบกันใหม่แม้รู้ดีว่าทุกอย่างเป็นเพียงแค่ฝันที่ไม่มีวันเป็นจริง

เพียงแค่ฝัน...ที่ไม่มีวันเป็นจริงทิ้งไว้เพียงความหลังในเมืองที่ลืมเลือนไปแล้ว