รอยแผลแห่งศรัทธา

ถนนเส้นนี้ไม่ได้โรยด้วยกลีบดอกไม้ก้าวเท้าออกไปในโลกที่มันหมุนวนไม่เคยรอใครใครจะว่ายังไงก็ช่างหัวมันแค่ฟังเสียงหัวใจที่มันเต้นรัวอยู่ในอกซ้าย

ตื่นขึ้นมาในเมืองที่หลับใหลไม่เป็นเห็นภาพคนดิ้นรนวิ่งไล่ตามความเป็นตายที่มองไม่เห็นเหงื่อหยดลงพื้นดิน แลกกับเศษเงินที่พอประทังความฝันที่เคยวาดไว้ กลับจางหายไปในกองฝุ่นควันก้มหน้าก้มตาเดิน สวนทางกับความหวังที่ริบหรี่คำพูดนินทาจากคนข้างหลัง มันทำได้แค่เพียงขยี้แต่ใจที่แกร่งดั่งหินผา ไม่มีวันจะยอมแพ้ให้ใครนี่คือตัวกู นี่คือทางกู ที่กูเลือกเดินเองด้วยใจ

อย่ามาตัดสินชีวิตคนอื่นด้วยสายตาที่เย็นชาเพราะสิ่งที่กูเจอมา มันมากกว่าที่มึงจะเข้าใจความมืดมิดในคืนนี้ จะกลายเป็นแรงผลักดันให้ก้าวไปถึงจุดที่ไม่มีใครเคยฝันถึง

ตะโกนก้องฟ้า ให้โลกมันรู้ว่ากูคือใครเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในกาย ไม่เคยยอมแพ้ต่อโชคชะตาจากดินสู่ดาว จากความมืดมิดสู่แสงสว่างที่มองหานี่คือวิถีของคนที่กล้า ที่จะยืนหยัดด้วยตัวเองไม่ว่าจะล้มกี่ครั้ง ก็ยังจะลุกขึ้นมาใหม่ด้วยจิตวิญญาณที่ไม่มีวันตาย

เหลียวมองกระจก เห็นเงาสะท้อนของความเหนื่อยล้ารอยแผลเป็นที่ฝากไว้ คือหลักฐานของความกล้าหาญที่ผ่านมาไม่ได้ต้องการคำชมจากใคร ไม่ได้ต้องการแสงสีที่จอมปลอมแค่ต้องการพิสูจน์ให้เห็นว่า คนอย่างกูก็มีดีไม่น้อยกว่าใครคำสอนจากรุ่นสู่รุ่น ยังคงฝังอยู่ในสายเลือดความอดทนคืออาวุธที่ใช้ฟาดฟันกับความเดือดแม้ทางข้างหน้าจะมืดมิดและเต็มไปด้วยขวากหนามกูก็จะก้าวต่อไปด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความงาม

จังหวะชีวิตที่มันกระแทกกระทั้นเหมือนความจริงที่มันคอยตอกย้ำให้ตื่นจากฝันไม่มีอะไรได้มาง่ายๆ ถ้าไม่ยอมแลกด้วยหยาดเหงื่อลุกขึ้นมาเถอะพวกเรา อย่าปล่อยให้ความกลัวมันกัดกินเนื้อ

ตะโกนก้องฟ้า ให้โลกมันรู้ว่ากูคือใครเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในกาย ไม่เคยยอมแพ้ต่อโชคชะตาจากดินสู่ดาว จากความมืดมิดสู่แสงสว่างที่มองหานี่คือวิถีของคนที่กล้า ที่จะยืนหยัดด้วยตัวเองไม่ว่าจะล้มกี่ครั้ง ก็ยังจะลุกขึ้นมาใหม่ด้วยจิตวิญญาณที่ไม่มีวันตาย

ฟังเสียงหัวใจตัวเองให้ดีเพราะไม่มีใครรู้ดีเท่าตัวเราเองก้าวต่อไป... อย่างมั่นคงในวิถีที่กูเลือกเองไม่มีวันถอย... ไม่มีวันยอมแพ้แด่ทุกความฝันที่ยังคงหายใจ