ลิขิตบนทางฝุ่น

มองไปบนฟ้าที่ไม่มีดาวมีเพียงแสงสลัวจากตึกแถวที่ยาวเหยียดเสียงเครื่องยนต์คำรามในค่ำคืนที่เงียบงันนี่คือเรื่องราวของคนที่ยังไม่ยอมแพ้

ก้าวเท้าลงบนพื้นถนนที่ร้อนระอุเหงื่อที่ไหลรินคือหยดน้ำตาที่ไม่มีใครเห็นแบกความฝันหนักอึ้งไว้บนบ่าที่เริ่มจะชาตึกสูงเสียดฟ้ามันบดบังทางเดินที่ฉันเคยตั้งใจคำสบประมาทจากคนรอบข้างมันกลายเป็นแรงผลักไม่ได้เกิดมาบนกองเงินกองทองที่ใครเขารักแต่เกิดมาพร้อมกับหัวใจที่มันยังเต้นรัวจะฝ่าฟันอุปสรรคให้พ้นไปไม่ให้ตัวต้องมัวหมอง

ความมืดมิดไม่ได้ทำให้ฉันหวาดกลัวเพราะในใจมันมีไฟที่คอยสุมให้ฉันตื่นแม้ทางเดินข้างหน้าจะเต็มไปด้วยหนามฉันจะข้ามมันไปให้ดูด้วยสองมือเปล่า

ชีวิตมันไม่ได้ง่ายเหมือนในฝันที่วาดไว้ต้องแลกด้วยหยาดเหงื่อและเวลาที่เสียไปตราบใดที่ลมหายใจยังคงมีอยู่ฉันจะสู้จนกว่าฟ้าจะเปลี่ยนสีให้ฉันเห็นไม่ยอมก้มหัวให้โชคชะตาที่ขีดเขียนเพราะตัวฉันเองนี่แหละที่จะเป็นคนลิขิตทางเดิน

มองเห็นภาพสะท้อนในกระจกที่แตกสลายเห็นแววตาที่ดุดันของเด็กหนุ่มที่เคยพ่ายแพ้วันนี้เขาเปลี่ยนไปเป็นคนใหม่ที่แกร่งกว่าเดิมบทเรียนที่ได้รับมันสอนให้รู้ว่าชีวิตต้องเดิมพันไม่ต้องมีใครมาคอยบอกว่าต้องทำอย่างไรเพราะทางที่เลือกเดินมันมีเพียงแค่ฉันที่รู้ดีเสียงดนตรีในหัวใจมันยังคงบรรเลงไม่หยุดปลุกเร้าวิญญาณให้ลุกขึ้นมาทวงคืนทุกอย่างที่เสียไป

หากล้มลงกี่ครั้งก็แค่ลุกขึ้นยืนใหม่ความเจ็บปวดคือครูที่สอนให้เราได้เข้าใจไม่มีคำว่าสายเกินไปสำหรับคนที่ยังสู้แม้โลกจะหมุนไปไวเพียงใด ฉันยังคงยืนหยัด

ชีวิตมันไม่ได้ง่ายเหมือนในฝันที่วาดไว้ต้องแลกด้วยหยาดเหงื่อและเวลาที่เสียไปตราบใดที่ลมหายใจยังคงมีอยู่ฉันจะสู้จนกว่าฟ้าจะเปลี่ยนสีให้ฉันเห็นไม่ยอมก้มหัวให้โชคชะตาที่ขีดเขียนเพราะตัวฉันเองนี่แหละที่จะเป็นคนลิขิตทางเดิน

มองไปข้างหน้าด้วยแววตาที่มุ่งมั่นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์เริ่มชัดเจนขึ้นทุกทีนี่คือจุดเริ่มต้นของตำนานที่ฉันเขียนเองไม่มีวันถอย ไม่มีวันยอมแค่นี้แหละ... ทางของฉัน