รอยจารึกแห่งกาลเวลา

ลมพัดพา กลิ่นดอกไม้ในความเงียบหยดน้ำค้าง ร่วงหล่นบนใบตองจังหวะชีวิตที่หมุนไปอย่างเชื่องช้าท่ามกลางเงาของวันคืนที่ผ่านเลย

ในค่ำคืนที่ดาวพร่างพรายบนฟ้ากว้างฉันนั่งมองเงาจันทร์ที่เลือนลางในแก้วใสเสียงหัวใจเต้นรำไปกับความอ้างว้างดั่งสายน้ำที่ไหลวนไม่รู้จบสิ้นความทรงจำที่ซ่อนอยู่ในเถ้าถ่านยังคงหวานแต่เจือด้วยความขมปร่าเราต่างเป็นเพียงเศษเสี้ยวของเวลาที่รอคอยแสงอาทิตย์ในวันถัดไป

หากกาลเวลาหยุดหมุนลงชั่วครู่หนึ่งฉันอยากจะดึงเอาความฝันมาวางไว้ตรงหน้าต่างบานเก่าที่เปิดรับลมหายใจให้ความจริงกับความเพ้อฝันได้พบกัน

ในค่ำคืนที่ดาวพร่างพรายบนฟ้ากว้างฉันนั่งมองเงาจันทร์ที่เลือนลางในแก้วใสเสียงหัวใจเต้นรำไปกับความอ้างว้างดั่งสายน้ำที่ไหลวนไม่รู้จบสิ้นความทรงจำที่ซ่อนอยู่ในเถ้าถ่านยังคงหวานแต่เจือด้วยความขมปร่าเราต่างเป็นเพียงเศษเสี้ยวของเวลาที่รอคอยแสงอาทิตย์ในวันถัดไป

แสงรำไรเริ่มทอประกายที่ขอบฟ้าลมที่เคยพัดพาเริ่มจางหายทิ้งเพียงร่องรอยแห่งความงดงามไว้ในความเงียบงัน... ตลอดกาล