หยาดเหงื่อแลกฝัน

แสงตะวันลับเหลี่ยมเขาเงาไม้ทอดทิ้งให้รอยเหงื่อหยดรดผืนนาชีวิตคนไกลบ้านยังต้องพากายและใจฟันฝ่ามาเนิ่นนานรองเท้าคู่เก่าเดินย่ำดินโคลนจากบ้านเกิดเมืองนอนมาแสนไกลหวังเพียงเก็บหอมรอมริบเงินก้อนใหญ่ส่งกลับไปให้แม่ที่รอคอย

ในเมืองหลวงที่วุ่นวายใครจะรู้ว่าคนสู้ชีวิตต้องทนเหงาตึกสูงเสียดฟ้าบังแสงดาวมีเพียงใจที่ร้าวในบางครากินข้าวเหนียวกับน้ำพริกผักข้างทางรสชาติจางๆ เหมือนใจที่อ่อนล้าคิดถึงรวงข้าวสีทองที่พริ้วมายามลมพัดผ่านทุ่งนาบ้านเรา

โอ้ชีวิตคนไกลบ้านยังต้องอดทนจะกี่ฝนกี่หนาวก็ต้องสู้ความจนมันบีบคั้นให้ต้องดูว่าใครจะอยู่หรือใครจะไปหยาดเหงื่อทุกหยดแลกเป็นเงินตราส่งคืนบ้านนาให้แม่สุขใจแม้เหนื่อยแค่ไหนก็ยอมทนไปเพราะปลายทางคือรอยยิ้มของคนดี

รถเมล์สายเดิมที่ฉันเคยนั่งมองหน้าต่างเห็นผู้คนผ่านไปไม่มีใครหันมามองคนไกลที่ซ่อนความเสียใจไว้ข้างในจะทำงานหนักเพียงใดไม่เคยท้อขอเพียงแม่รออยู่ตรงนั้นความลำบากในวันนี้คือรางวัลของความฝันที่ฉันเพียรพยายาม

เสียงแคนแว่วมาตามสายลมหนาวปลุกใจให้ตื่นจากฝันที่เลือนลางแม้ต้องจากบ้านมาอย่างอ้างว้างแต่ความหวังยังส่องสว่างในดวงตา

โอ้ชีวิตคนไกลบ้านยังต้องอดทนจะกี่ฝนกี่หนาวก็ต้องสู้ความจนมันบีบคั้นให้ต้องดูว่าใครจะอยู่หรือใครจะไปหยาดเหงื่อทุกหยดแลกเป็นเงินตราส่งคืนบ้านนาให้แม่สุขใจแม้เหนื่อยแค่ไหนก็ยอมทนไปเพราะปลายทางคือรอยยิ้มของคนดี

อีกไม่นานหรอกหนาจะกลับไปไปกอดแม่ให้หายคิดถึงจะเลิกเป็นคนสู้ชีวิตที่มึนตึงกลับไปเป็นลูกคนเดิมที่บ้านเฮา

โอ้ชีวิตคนไกลบ้านยังต้องอดทนจะกี่ฝนกี่หนาวก็ต้องสู้ความจนมันบีบคั้นให้ต้องดูว่าใครจะอยู่หรือใครจะไปหยาดเหงื่อทุกหยดแลกเป็นเงินตราส่งคืนบ้านนาให้แม่สุขใจแม้เหนื่อยแค่ไหนก็ยอมทนไปเพราะปลายทางคือรอยยิ้มของคนดี

แสงตะวันเริ่มส่องทางอีกคราวันใหม่เริ่มขึ้นพร้อมความหวังแม่จ๋า... ลูกจะกลับไปหาแล้วในวันรวงข้าวเหลืองทอง