มนตราแห่งราตรี

กลิ่นอายราตรีคลี่คลุมพุ่มไม้ลมแผ่วละไมพัดพาใจหวนหาดวงดาวดารดาษเกลื่อนฟ้าดั่งหยาดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงดินจดจำภาพเธอเมื่อคราพบกันรอยยิ้มนั้นยังตราตรึงในถวิลแม้วันเวลาจะหมุนผ่านผันเปลี่ยนผินแต่ความถวิลไม่เคยเลือนลาง

โอ้ความรักเอย เหมือนดั่งมนตราสะกดใจข้าให้คอยเฝ้าเพ้อแม้นานเพียงใดหัวใจยังละเมอเฝ้าคอยพบเธอในฝันทุกคืนค่ำรักเพียงหนึ่งเดียวที่ฝังในทรวงแม้ทุกข์หนักหน่วงยังคงจดจำความหลังครั้งเก่าที่หวานล้ำยังคงตอกย้ำในใจไม่เสื่อมคลาย

หากกาลเวลาหมุนย้อนคืนกลับไปจะขอเคียงใกล้ไม่ให้ห่างหายท่ามกลางแสงจันทร์ที่พร่างพรายจะขอวางใจไว้ที่ตรงนั้น

โอ้ความรักเอย เหมือนดั่งมนตราสะกดใจข้าให้คอยเฝ้าเพ้อแม้นานเพียงใดหัวใจยังละเมอเฝ้าคอยพบเธอในฝันทุกคืนค่ำรักเพียงหนึ่งเดียวที่ฝังในทรวงแม้ทุกข์หนักหน่วงยังคงจดจำความหลังครั้งเก่าที่หวานล้ำยังคงตอกย้ำในใจไม่เสื่อมคลาย

เหลือเพียงความฝันที่เลือนหายในแสงสุดท้ายของราตรีฝากดาวบอกเธอว่ารักที่มียังคงอยู่ที่เดิม... ตลอดไป