Butil ng Pag-asa

Sa pagitan ng mga pilapil na tuyo na ang lupaTinitiis ang init, ang pawis ay sadyang saganaMay mga kamay na magaspang, bakas ng nakaraanNagbabakasakali sa bawat butil ng palay na iniiwanAng araw ay saksi sa bawat pagod na walang hangganHabang ang bukas ay nananatiling isang katanungan.

O, kay hirap naman ng buhay sa ilalim ng arawLaging umaasa sa ulan na tila ayaw nang dumalawNgunit sa kabila ng dusa at ng mga luhang natuyoAng pag-asa ay mananatiling buhay sa bawat pusoTayo ay mga anak ng lupang hinirang at pinagpalaKahit na ang landas ay puno ng tinik at ng dusa.

Nakikinig sa bulong ng hangin sa mga puno ng niyogSa bawat pag-ugoy, may kwentong sa atin ay dumudulogHindi man marangya ang hapag na ating kinakainanSapat na ang pagsasalo, ang tapat na pagmamahalanAng mga pangarap ay nakatali sa kawayang matatagKahit na ang bagyo ay pilit tayong inilalaglag.

Hindi tayo susuko sa agos ng malupit na tadhanaAng ating tinig ay magiging alab sa gitna ng dusaDahil ang tunay na yaman ay wala sa ginto at pilakNasa pagtindig natin, sa bawat hakbang na tiyak.

O, kay hirap naman ng buhay sa ilalim ng arawLaging umaasa sa ulan na tila ayaw nang dumalawNgunit sa kabila ng dusa at ng mga luhang natuyoAng pag-asa ay mananatiling buhay sa bawat pusoTayo ay mga anak ng lupang hinirang at pinagpalaKahit na ang landas ay puno ng tinik at ng dusa.

Sa paglubog ng araw, payapa ang ating mga mataDahil alam nating bukas, muli tayong magtitiwalaSa lupang ito, sa ating tahananHanggang sa muling pagsikat ng liwanag sa silangan.