แรงงานจากทุ่งนา

ตะวันรอนอ่อนแสงที่ปลายนามองเห็นนกกาบินกลับคืนรังนอนปล่อยให้ตัวฉันยืนมองด้วยใจสั่นคลอนชีวิตคนจรที่จากบ้านมาไกลแบกความหวังใส่บ่าเดินเข้าเมืองหลวงท่ามกลางความลวงที่มองไม่เห็นทางไปกี่ปีแล้วหนอที่ทิ้งทุ่งนาอันกว้างไกลมาเป็นแรงงานแลกเศษเงินรายวัน

ตื่นแต่เช้าแข่งกับแสงตะวันเหงื่อหยดลงดินทุกวันไม่เคยบ่นแต่หัวใจมันคิดถึงกลิ่นโคลนสาบคนคิดถึงหน้ามนที่เฝ้ารออยู่ปลายดอยแกงหน่อไม้ใส่ย่านางที่แม่เคยทำยังจำรสชาติล้ำลึกที่คอยอยากกลับไปกอดแม่ให้หายเหงาหงอยแต่ความจนมันคอยขัดขวางทางเดิน

โอ้ชีวิตลูกทุ่งที่พลัดพรากต้องจำใจจากมาเพราะความจำเป็นความฝันในเมืองใหญ่ที่เคยเห็นมันช่างเย็นชาเหลือเกินในความจริงส่งใจฝากลมพัดข้ามทุ่งกว้างถึงคนข้างหลังที่ยังแอบอิงรอวันฟ้าเปิดให้เราได้ประวิงกลับไปทำนาทำไร่ด้วยใจเบิกบาน

เพื่อนร่วมงานต่างคนต่างก้มหน้าสู้ชีวิตกันไปตามประสาคนจนใครจะรู้บ้างว่าในใจของแต่ละคนต่างมีรอยแผลที่ซ่อนไว้ข้างในห้องเช่าแคบแคบกับพัดลมเก่าเก่านอนมองเพดานเหงาเหงาจนหลับไปตื่นมาก็สู้กับความวุ่นวายใหม่เพื่อรอวันได้กลับบ้านเรา

หากวันใดที่เงินทองนั้นพอกินจะโบยบินกลับคืนสู่ถิ่นฐานจะไปกราบเท้าพ่อแม่ที่รอมานานจะอยู่อย่างคนเบิกบานในบ้านทุ่งเราทิ้งความทุกข์ไว้ที่เมืองหลวงให้ไกลตากลับไปหาความสุขที่แท้จริงไม่มัวเมา

โอ้ชีวิตลูกทุ่งที่พลัดพรากต้องจำใจจากมาเพราะความจำเป็นความฝันในเมืองใหญ่ที่เคยเห็นมันช่างเย็นชาเหลือเกินในความจริงส่งใจฝากลมพัดข้ามทุ่งกว้างถึงคนข้างหลังที่ยังแอบอิงรอวันฟ้าเปิดให้เราได้ประวิงกลับไปทำนาทำไร่ด้วยใจเบิกบาน

รวงข้าวรอวันเก็บเกี่ยวคนไกลคนนี้ยังคงเฝ้าเหนียวแน่นอีกไม่นานหรอกหนา...จะกลับไปหา... บ้านนาของเรา