เงาในวังวน

ในคืนที่ดาวจางหายมีเพียงแค่ฉันกับเงาที่ยาวกว่าเดิมลมพัดผ่านไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ข้างในนี้... มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

มองออกไปที่ตึกสูงตระหง่านเห็นแสงไฟสลัวที่ปลายขอบฟ้าในเมืองที่วุ่นวายจนลืมคำว่าเวลาฉันกลับติดอยู่ในวังวนของสายตาเธอความเงียบเหงาที่คุ้นเคยเริ่มกลับมาทักทายในวันที่ใจไม่เคยจะยอมปล่อยวางสักทีเหมือนคนหลงทางที่ยังรอคนใจดีจะเดินเข้ามาเปลี่ยนคืนนี้ให้มีความหมาย

ไม่ได้อยากจะเพ้อเจ้อไปไกลแค่ในใจมันยังคงเฝ้าคอยอยากรู้ว่าเธอจะคิดถึงกันบ้างไหมในวันที่เราต้องห่างไกลกันเหลือเกิน

เพราะว่ารักที่ให้ไปไม่เคยได้รับกลับมายังคงรอคอยเธออยู่ตรงนี้ในมุมมืดมิดเหมือนคนโง่ที่ยังคงยึดติดกับคำสัญญาที่เธอไม่เคยจำอยากให้รู้ว่าฉันยังคงเป็นคนเดิมคนที่รักเธอหมดใจแม้ไม่มีวันได้ครอบครองในค่ำคืนที่แสนยาวนานและเงียบงันฉันยังคงฝันถึงเพียงแค่เธอ

เสียงรถราที่วิ่งผ่านไปในความมืดเตือนให้รู้ว่าโลกยังหมุนไปตามวิถีแต่ความทรงจำระหว่างเรายังคงมีวางทิ้งไว้ตรงนี้ไม่เคยจะจางหายบางครั้งก็เหนื่อยที่ต้องคอยแอบมองแอบหวังให้เธอหันมาส่งยิ้มให้กันแต่สุดท้ายก็เป็นได้เพียงแค่ความฝันที่ฉันวาดขึ้นมาเองในใจเพียงลำพัง

เพราะว่ารักที่ให้ไปไม่เคยได้รับกลับมายังคงรอคอยเธออยู่ตรงนี้ในมุมมืดมิดเหมือนคนโง่ที่ยังคงยึดติดกับคำสัญญาที่เธอไม่เคยจำอยากให้รู้ว่าฉันยังคงเป็นคนเดิมคนที่รักเธอหมดใจแม้ไม่มีวันได้ครอบครองในค่ำคืนที่แสนยาวนานและเงียบงันฉันยังคงฝันถึงเพียงแค่เธอ

หากว่าความรักคือการเรียนรู้ฉันคงสอบตกในวิชาที่ต้องตัดใจปล่อยให้ความเหงาเป็นเพื่อนสนิทในคืนนี้ไปเพราะอย่างน้อยมันก็ไม่เคยทิ้งฉันให้เดียวดายเหมือนที่เธอทำ... ในวันที่เธอเดินจากไป

เพราะว่ารักที่ให้ไปไม่เคยได้รับกลับมายังคงรอคอยเธออยู่ตรงนี้ในมุมมืดมิดเหมือนคนโง่ที่ยังคงยึดติดกับคำสัญญาที่เธอไม่เคยจำอยากให้รู้ว่าฉันยังคงเป็นคนเดิมคนที่รักเธอหมดใจแม้ไม่มีวันได้ครอบครองในค่ำคืนที่แสนยาวนานและเงียบงันฉันยังคงฝันถึงเพียงแค่เธอ

แค่เธอคนเดียวที่ยังวนเวียนอยู่ในหัวใจไม่ว่าจะนานแค่ไหนฉันก็ยังคงรอ... อยู่ตรงนี้ในคืนที่ไร้แสงดาวฉันยังคงเป็นของเธอเพียงคนเดียว... ตลอดไป