ตะโกนให้ก้องฟ้า

ถนนสายเดิมที่ฉันเดินผ่านภาพวันวานยังคงตามหลอกหลอนมองดูตึกสูงที่เสียดแทงฟ้าทิ้งตัวลงในเมืองที่แสนวุ่นวายผู้คนมากมายแต่กลับอ้างว้างไม่มีใครมองเห็นความเงียบงัน

ความฝันที่เคยมีพังทลายลงตรงหน้าเหลือเพียงหยดน้ำตาที่รินไหลไม่ขาดสายคำสัญญาที่เคยให้ไว้ กลับกลายเป็นเพียงลมปาก

อยากจะตะโกนให้ก้องฟ้าไปถึงจุดหมายว่าหัวใจดวงนี้มันพังแค่ไหนในโลกที่โหดร้ายและไม่มีที่ให้เรายืนต้องฝืนทนอยู่กับความเจ็บช้ำที่กัดกินใจยิ่งรักยิ่งไกล ยิ่งหวังยิ่งพังทลายลงไป

แสงไฟสลัวในค่ำคืนนี้ตอกย้ำให้เห็นความจริงที่โหดร้ายเหมือนคนหลงทางในเขาวงกตไม่รู้ต้องจบลงที่ตรงไหนความหวังริบหรี่เหมือนเทียนที่ใกล้ดับเหลือเพียงความเงียบที่โอบกอดฉันไว้

อยากจะตะโกนให้ก้องฟ้าไปถึงจุดหมายว่าหัวใจดวงนี้มันพังแค่ไหนในโลกที่โหดร้ายและไม่มีที่ให้เรายืนต้องฝืนทนอยู่กับความเจ็บช้ำที่กัดกินใจยิ่งรักยิ่งไกล ยิ่งหวังยิ่งพังทลายลงไป

หากย้อนเวลากลับไปได้ฉันจะไม่ยอมให้เรื่องราวเป็นแบบนี้แต่ชีวิตจริงไม่มีคำว่าถ้ามีเพียงรอยแผลที่ยังคงชัดเจน

อยากจะตะโกนให้ก้องฟ้าไปถึงจุดหมายว่าหัวใจดวงนี้มันพังแค่ไหนในโลกที่โหดร้ายและไม่มีที่ให้เรายืนต้องฝืนทนอยู่กับความเจ็บช้ำที่กัดกินใจยิ่งรักยิ่งไกล ยิ่งหวังยิ่งพังทลายลงไป

ทลายลงไปในความมืดมิดเหลือเพียงฉันกับความเงียบงันที่ไม่มีวันจางหายไป...ไม่มีวัน...จางหายไป...