Alikabok sa Lansangan

Alikabok sa lansangang binabagtas ng paaBitbit ang pag-asa sa ilalim ng init ng umagaAng pawis na tumutulo’y saksi sa bawat hakbangSa lupang ipinangako, ngunit tila ba kulangMay mga mata sa dilim na nagmamasid sa lihimHabang ang sikmura’y kumakalam sa gitna ng dilim.

O, bayan kong mahal, kailan pa kaya gigising?Sa gitna ng unos, ang tinig mo’y aking hihilinginHindi na ba sapat ang luha at ang pagod na natamo?Sa ilalim ng araw, ang katotohanan ay naglalahoPatuloy tayong lalaban, sa agos ng panahon ay sasabayHanggang ang hustisya’y sa atin na rin mag-alay.

Sa mga barung-barong na yari sa pinagtagpi-tagping pangarapNaririnig ang bulong ng mga pusong naghihirapAng mga kamay na magaspang, sa lupa’y nakabaonNaghihintay ng bukas na hindi na maglalahonNgunit bakit ang hustisya’y tila isang mailap na ibon?Lumilipad palayo, habang tayo’y naiiwang nakabaon.

Hindi sapat ang pumikit at magbingi-bingihanAng sugat ng kahapon ay kailangang gamutin sa katotohananHindi tayo mga anino sa sarili nating tahananAng bawat patak ng dugo ay may dalang kasaysayanTayo ang kwento, tayo ang bukas na hinahanap.

O, bayan kong mahal, kailan pa kaya gigising?Sa gitna ng unos, ang tinig mo’y aking hihilinginHindi na ba sapat ang luha at ang pagod na natamo?Sa ilalim ng araw, ang katotohanan ay naglalahoPatuloy tayong lalaban, sa agos ng panahon ay sasabayHanggang ang hustisya’y sa atin na rin mag-alay.

Huwag kang bibitiw, kapatid, sa labang itoAng liwanag ay darating, kahit gaano pa kadilim ang mundoTayo ang pag-asa, tayo ang bukasSa bawat pag-awit, ang tanikala ay magwawakasMagwawakas.