ดาวดวงเดิมที่ไร้เงา

แสงไฟที่พร่ามัวบนถนนที่ทอดยาวเงาใครบางคนยังคงเดินอยู่ลำพังในค่ำคืนนี้เสียงรถราที่ผ่านไป ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าฉันยังคงเฝ้ามองดูดาวดวงเดิมที่ไร้เงาของเธอ

ความทรงจำยังวนเวียนเหมือนเข็มนาฬิกาที่หยุดเดินไปตั้งแต่ตอนที่เราลาเหลือเพียงความเหงาที่คอยปลอบใจในวันที่อ่อนล้า

อยากจะถามว่าเธอเป็นอย่างไรบ้างในที่ตรงนั้นยังจำเรื่องราวของเราที่เคยฝันไว้ได้ไหมในคืนที่อ้างว้าง ฉันยังคงเก็บความรักไว้ข้างในแม้รู้ว่าเธอคงไม่หวนคืนมา ให้หัวใจได้พักพิง

หากเวลาหมุนย้อนไปได้จริงฉันจะคว้ามือเธอไว้ไม่ให้จากไปไหนแต่ความจริงก็คือความจริง ที่ยังคงตอกย้ำให้ฉันเข้าใจว่ารักที่ให้ไป มันเหลือเพียงแค่ลมหายใจที่เลือนลาง

อยากจะถามว่าเธอเป็นอย่างไรบ้างในที่ตรงนั้นยังจำเรื่องราวของเราที่เคยฝันไว้ได้ไหมในคืนที่อ้างว้าง ฉันยังคงเก็บความรักไว้ข้างในแม้รู้ว่าเธอคงไม่หวนคืนมา ให้หัวใจได้พักพิง

เหลือเพียงแค่ฉันกับความทรงจำที่เก่าไปในเมืองที่กว้างใหญ่... ที่ไม่มีเธอ