รอยเท้าบนดินแห้ง

โอ้... เสียงขลุ่ยแผ่วโหยลอยมากับลมเหมือนจะกรีดใจคนไกลบ้านทุ่งนาเอย... วันนี้ฉันจำต้องจากไปไปหาความหวังในเมืองหลวงที่ห่างไกล

ก้าวเท้าออกจากเรือนไม้เก่าที่เคยนอนทิ้งคันไถที่เคยผ่อนแรงใจให้หายเหนื่อยแม่จ๋าอย่าเพิ่งร้องไห้ให้ลูกต้องร่วงโรยลูกจะไปสู้เพื่อหวังปลดหนี้สินที่คอยกัดกินใจรอยเท้าบนดินแห้งแตกระแหงคือรอยแห่งความฝันที่ยังไม่เป็นจริงจำต้องทิ้งทุ่งรวงทองที่เหลืองอร่ามไปเผชิญความว่างเปล่าในเมืองใหญ่ที่ไร้เงาคนรู้จัก

แสงไฟในเมืองมันสว่างเกินกว่าใจจะมองเห็นความลำเค็ญในอกมันเก็บซ่อนไว้อย่างเงียบงันคนแปลกหน้าเดินสวนกันเหมือนไร้หัวใจหยดน้ำตาที่ไหล... ใครเล่าจะมาเหลียวแล

ลูกจากนามาไกลใจยังห่วงหาคิดถึงกลิ่นโคลนสาบควายยามสายลมพัดผ่านเมืองที่เขาว่าศิวิไลซ์ทำไมหนาวเย็นเหลือเกินไม่มีใครมาเดินเคียงข้างในวันที่ใจอ่อนแอฝากดวงดาวดวงเดิมส่งใจไปบอกแม่ว่าลูกคนนี้ยังแน่วแน่... จะกลับไปกอดดินแดนบ้านเรา

ตึกสูงเสียดฟ้าบังตะวันที่เคยส่องมองหาดาวสักดวงก็ยังมืดมิดในใจค่าแรงที่ได้แลกมาด้วยความอดทนแทบไม่พอประทังชีวิตในเมืองที่วุ่นวายเงินทองส่งกลับไปไม่เคยพอเพียงแต่ใจที่ลำเอียงอยากกลับไปนอนกอดหมอนข้างเสียงรถราวิ่งขวักไขว่แทนเสียงนกกามันช่างต่างเหลือเกินกับทุ่งนาที่เคยพึ่งพา

ลูกจากนามาไกลใจยังห่วงหาคิดถึงกลิ่นโคลนสาบควายยามสายลมพัดผ่านเมืองที่เขาว่าศิวิไลซ์ทำไมหนาวเย็นเหลือเกินไม่มีใครมาเดินเคียงข้างในวันที่ใจอ่อนแอฝากดวงดาวดวงเดิมส่งใจไปบอกแม่ว่าลูกคนนี้ยังแน่วแน่... จะกลับไปกอดดินแดนบ้านเรา

รอวันนั้น... วันที่หอบความหวังกลับไปรอวันที่รวงทองเหลืองอร่ามจะรับขวัญลูกชายกลับไปหาความสุขที่แท้จริงใต้แสงจันทร์นวลผ่อง... ณ บ้านเกิดเรากลับไป... กลับไปหาแม่... กลับไปหาทุ่งนา...โอ้... บ้านนาเอย...