ในคืนที่ดาวไม่เป็นใจ

มองออกไปที่หน้าต่างบานเดิม เห็นไฟในเมืองค่อยๆ เลือนหายไปผู้คนมากมายต่างมีจุดหมายแต่ฉันยังคงติดอยู่ในวังวนของความทรงจำกลิ่นไอฝนที่เพิ่งผ่านไปยังคงทิ้งร่องรอยให้ใจต้องสั่นไหวถ้วยกาแฟที่วางไว้จนเย็นชืดเหมือนใจที่ยังไม่ยอมฟื้นจากวันวาน

กี่ครั้งที่พยายามจะลบเลือนกี่เดือนที่ต้องทนอยู่กับความว่างเปล่าอยากถามดวงดาวที่ส่องแสงอยู่บนนั้นว่าทำไมใจฉันยังคงรอคอยแต่เขา

เพราะรักที่ให้ไปมันไม่มีวันย้อนคืนเหมือนคลื่นที่ซัดเข้าฝั่งแล้วจางหายติดอยู่ในใจไม่เคยจางไปไหนได้เลยความอ้างว้างที่กอดฉันไว้ในคืนนี้ยังคงเป็นเพลงเดิมที่ไม่มีวันจบลงแค่หวังว่าสักวันความทรงจำจะใจดีกับฉันบ้าง

ถนนสายเดิมที่เคยเดินเคียงข้างวันนี้กลับกลายเป็นเส้นทางที่แสนยาวไกลไม่มีคำลา ไม่มีแม้คำอธิบายมีเพียงความเงียบงันที่คอยตอกย้ำกันทุกจังหวะที่หัวใจเต้นอยู่มันบอกให้รู้ว่ายังคงยึดติดกับภาพเงาที่เคยมีกันและกันในวันที่โลกดูสวยงามกว่าวันนี้

หากเวลาหมุนไปได้ดั่งใจนึกฉันจะขอย้อนไปในวันที่เรายังไม่รู้จักกันเพื่อที่จะไม่ต้องมาทรมานกับความรู้สึกที่มันมากเกินไปแบบนี้แต่สุดท้ายก็ได้แค่ฝันไป...

เพราะรักที่ให้ไปมันไม่มีวันย้อนคืนเหมือนคลื่นที่ซัดเข้าฝั่งแล้วจางหายติดอยู่ในใจไม่เคยจางไปไหนได้เลยความอ้างว้างที่กอดฉันไว้ในคืนนี้ยังคงเป็นเพลงเดิมที่ไม่มีวันจบลงแค่หวังว่าสักวันความทรงจำจะใจดีกับฉันบ้าง

แค่หวังให้เช้าวันใหม่... พัดเอาความเสียใจนี้ออกไปให้ฉันได้เริ่มใหม่อีกครั้งในเมืองที่ไร้ซึ่งเงาของเธออื้อ... หายไปกับสายลมหายไปกับความเงียบงัน...