Bitbit na Pagod

Alapaap ay tila nakikiramay sa kalsadaBitbit ang pagod sa bawat hakbang na walang patutunguhanAng mga kamay na magaspang, saksi sa arawanSa ilalim ng init na humahaplos sa balat na kayumanggiTinitingnan ang bukas, kung may mahahagilap na pag-asaSa gitna ng mga gusaling tumataas, tayo ay tila langgamNa pilit kumakapit sa sanga ng buhay na madulas.

O, bayan kong mahal, kailan pa kaya masusulyapanAng liwanag na matagal nang ipinangako sa atin?Sa bawat pagpatak ng ulan sa ating mga bubongAy ang mga hibik na sa hangin lamang naglalahoNgunit ang puso, hindi marunong sumukoSa gitna ng unos, tayo ay mananatiling tayo.

Nakita ko ang bata sa gilid ng tulay, nakangitiHabang ang kanyang mga mata ay naghahanap ng bukasSa mga basura, siya ay may napupulot na kayamananIsang pirasong papel, isang pangarap na nakatupiAng ating mga kwento ay hindi kailanman mabuburaKahit pa pilitin ng agos ng panahon na tayo ay kalimutanDahil ang dugo natin ay dumadaloy sa bawat ugat ng lupa.

Hindi na kailangan ng marangyang pangakoAng kailangan natin ay ang katotohanang totooNa ang bawat isa sa atin ay may tinigNa hindi kayang patahimikin ng kahit anong dilimTumindig ka, kapatid, ilabas ang iyong lakas.

O, bayan kong mahal, kailan pa kaya masusulyapanAng liwanag na matagal nang ipinangako sa atin?Sa bawat pagpatak ng ulan sa ating mga bubongAy ang mga hibik na sa hangin lamang naglalahoNgunit ang puso, hindi marunong sumukoSa gitna ng unos, tayo ay mananatiling tayo.

Mananatiling tayo...Sa bawat pagtawid sa tulay ng bukasTayo ay magsasama-samaHindi susuko, hindi bibitawHanggang sa dulo ng ating mga pangarap.