สายลมผ่านหน้าต่างบานเดิม

แสงไฟที่ปลายถนนยังคงสลัวภาพเราในวันนั้นยังคงมัวอยู่ในใจแก้วกาแฟที่วางทิ้งไว้เมื่อคืนนี้ยังคงมีความเย็นชาที่ฉันเพิ่งเข้าใจว่าความทรงจำมันเหมือนหมอกควันที่จางลงทุกทีที่ฉันพยายามจะไขว่คว้า

ไม่ได้มีใครผิด ที่เราต้องเดินคนละทางแค่เวลาที่หมุนไป มันทำให้ใจเราห่างเหมือนดาวที่ค่อยๆ ดับแสงลงในความว่างเปล่า

ทิ้งเรื่องราวไว้ในความทรงจำที่เก่าปล่อยให้วันเวลาพัดพาเราไปไกลไม่ต้องถามว่าทำไม เราถึงไม่เหมือนเดิมแค่ปล่อยให้ความรู้สึกมันจางหายไปกับสายลมที่พัดผ่านหน้าต่างบานเดิมทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่คุ้นเคย

เหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนแค่เพียงชั่วคราวในวันที่ฉันยังคงมองหาคำตอบที่ไม่มีวันเจอภาพวันวานที่เคยสวยงามกลับกลายเป็นเพียงเงาที่ค่อยๆ เลือนหายไป

ทิ้งเรื่องราวไว้ในความทรงจำที่เก่าปล่อยให้วันเวลาพัดพาเราไปไกลไม่ต้องถามว่าทำไม เราถึงไม่เหมือนเดิมแค่ปล่อยให้ความรู้สึกมันจางหายไปกับสายลมที่พัดผ่านหน้าต่างบานเดิมทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่คุ้นเคย

ทิ้งมันไว้ตรงนั้นในวันที่ความฝันยังคงสวยงามแค่ปล่อยมันไปให้เหลือเพียงความว่างเปล่า